A Tough Season-National Championships-Thoughts and Words

       

Salut a tous ! Γεία σας !                                                                                                         

          Πάει καιρός που έχω να ενημερώσω το Blog , από τις αρχές Απριλίου , στο διάστημα που μεσολάβησε απλά δεν έβρισκα την διάθεση να γράψω . Δεν είχα και κάτι να πω . Προσπαθούσα και εγώ να καταλάβω τι γίνεται . Γενικά μέσα στον Απρίλιο και τον Μάιο ο παράγοντας τύχη έπαιξε μεγάλο ρόλο στην απόδοση και στα αποτελέσματα που είχα στους αγώνες καθώς είχα δύο αρκετά σοβαρές  πτώσεις  πάνω σε αγώνες  και  μια ίωση στο στομάχι  όλα με 2-3 εβδομάδες κενό μεταξύ τους .Με το που άρχιζα να βρίσκω την φόρμα μου και να νιώθω δυνατός  η τύχη μου γύρναγε την πλάτη και μου έριχνε και μια κλωτσιά να πάω ακόμα πιο χαμηλά . Μετά από κάθε πτώση δεν το έβαζα κάτω  , φρόντιζα να κρατήσω το ηθικό μου ψηλά .

Για παράδειγμα , αναγκάστηκα να κάνω εργόμετρο με πρησμένα γόνατα και ματωμένους αγκώνες , για να μην χάσω φυσική κατάσταση  αλλά με το που έστρωσα και ένιωθα δυνατός , πέρασα δύο μέρες ξάπλα στο κρεβάτι κάνοντας συνεχόμενα Aller-Retour στην τουαλέτα χτυπημένος από γαστρεντερίτιδα και αμέσως μετά έτρεξα αγώνα και έχασα επαφή από το κυρίως γκρούπ στο πρώτο χιλιόμετρο , ναι , στο πρώτο......τερμάτισα όμως , ούτε εγώ δεν ξέρω πως . Εκείνη την ημέρα ανακάλυψα ένα άλλο επίπεδο πόνου . Πραγματικά υπέφερα για τέσσερις συνεχόμενες ώρες νιώθοντας άδειος , καθώς είχα χάσει 2-3 κιλά μέσα σε δύο μέρες . Τερμάτισα όμως ! Το ξαναλέω γιατί είμαι πολύ περήφανος για αυτό.

Από εκεί και πέρα δυσκολεύτηκα αρκετά να επανέλθω , έπρεπε όμως να το κάνω γρήγορα γιατί η ομάδα με χρειαζόταν για το 5ο κύπελλο Γαλλίας . Ομαδικό χρονόμετρο 67km που θεωρητικά είμαι από τους πιο δυνατούς και η βοήθεια μου θα ήταν πολύτιμη . Δυστυχώς η ημέρα του αγώνα έφτασε και δεν ήμουν έτοιμος 100% και έμεινα από την ομάδα λίγο πριν την μέση του αγώνα . Απογοήτευση , της ομάδας προς εμένα αλλά κυρίως εμένα προς τον εαυτό μου. Καθώς η ομάδα τερμάτισε 6η και έχασε σημαντικούς βαθμούς.Σίγουρα όχι αυτό που ήθελα.

Με αυτά και με αυτά έφτασε Ιούνιος και άρχισα ξανά να νιώθω ότι βρίσκω την φόρμα μου . Κέρδισα έναν μικρό αγώνα που όμως είχε μεγάλη σημασία για το ηθικό μου. Επιτέθηκα 2km πριν το τέλος ενώ ήμουν αποσπασμένος με ένα μικρο γκρούπ και τερμάτισα μόνος μου.....

Δύο μέρες μετά τερματισα 5ος σε έναν σημαντικό με υψηλό επίπεδο αγώνα στην Βρετάννη . Αυτό ήταν , επέστρεψα !

      Αφού σωματικά και ψυχολογικά ήμουν καλά , το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να βάλω βραχυπρόθεσμους στόχους και να τους κυνηγήσω. Το πιο κοντινό και σημαντικό ήταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Δρόμου στο τέλος του μήνα !

Πανελλήνιο Πρωτάθλημα

          Σίγουρα όπως κάθε χρόνο το πανελλήνιο πρωτάθλημα δρόμου είναι μια σημαντική διοργάνωση.Όπως για κάθε Έλληνα ποδηλάτη έτσι και για εμένα αποτελούσε στόχο και προσπάθησα να είμαι σε καλή κατάσταση . Αυτήν την φορά αποφάσισα να γυρίσω Ελλάδα δύο εβδομάδες νωρίτερα και όχι μία όπως πέρυσι και πρόπερσι αφενός γιατί είχα να γυρίσω σπίτι μου πέντε μήνες και ήθελα να περάσω περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου και αφετέρου για να δώσω χρόνο στο σώμα μου να ξεκουραστεί και να εγκλιματιστεί στην διαφορά θερμοκρασίας.Καθώς άλλο 20-25 που είχε στην Nantes και άλλο 35-40 βαθμούς που έχει στην Ελλάδα . Η αλήθεια είναι ότι από τις αρχές Ιουνίου ένιωθα σε καλή κατάσταση και κάθε ημέρα που περνούσε ήμουν πιο δυνατός. Και έτσι έφτασα στην Ελλάδα γεμάτος αυτοπεποίθηση. Φυσικά γνώριζα ότι βάση της διαδρομής και βάση στον παράγοντα SpTableware με 6-7 δυνατούς αθλητές στο δυναμικό της  μια ενδεχόμενη νίκη στον αγώνα αντοχής ήταν εξαιρετικά δύσκολη , σχεδόν αδύνατη . Στο ατομικό χρονόμετρο όμως ο καθένας είναι μόνος του και το μόνο που μετράει είναι η δύναμη και η φυσική κατάσταση του καθενός. Ο πιο δυνατός κερδίζει . Ευτυχώς ο κύριος Νίκος Κασιμμάτης που είναι αντιπρόσωπος της Specialized στην Ελλάδα με χορήγησε μαζί με το μαγαζί Planet Cycling στον Πύργο του Παναγιώτη Εξαρχόπουλου το Specialized Shiv . Ένα πραγματικό ''όπλο'' αρκεί βέβαια να έχεις τα σκάγια(πόδια) να πυροβολήσεις . 

        Γενικά φέτος το χρονόμετρο το έχω δουλέψει περισσότερο απο τις άλλες χρονιές καθώς έχω τρέξει τρία ομαδικά χρονόμετρα στην Γαλλία με την ομάδα μου . Για εμένα ήτανε στόχος η φανέλα του πρωταθλητή Ελλάδος στο Ατ. Χρονόμετρο .Τα κατάφερα ! Πάντα πίστευα ότι έχω την ικανότητα να το κάνω . Όπως παρατήρησα μετά για όλους ήταν μια έκπληξη , για κάποιους ευχάριστη και για κάποιους δυσάρεστη .Κανείς δεν πίστευε ότι μπορούσα να κερδίσω . Ούτε καν ο φίλος μου ο Χάρης Καστραντάς καθώς μιλάγαμε το βράδυ πριν τον αγώνα

-Έ εντάξει αν βγάλεις τόσα Watts μέσο όρο είσαι σίγουρα δεύτερος .

-Χάρη , δεν πάω για δεύτερος...

       Το πίστεψα , αν δεν το πιστέψεις δεν μπορείς να το κάνεις , δεν μπορείς να μπεις σε έναν αγώνα χρονομέτρου και να πεις πάω για δεύτερος . Είσαι ήδη χαμένος.

Είχα βιώσει τόσες δύσκολες στιγμές τους προηγούμενους μήνες που αυτά τα 50 λεπτά  του αγώνα μου φάνηκαν παιχνιδάκι . Όπως είπα πιο πάνω είχα υποφέρει για 4 συνεχόμενες ώρες μόνο και μόνο για να τερματίσω .Και τώρα μου προσφέρθηκαν μόλις 50 λεπτά για να κερδίσω ? Εύκολο ! ε ?!?

Ναι πονούσα αλλά αυτός ο πόνος ο σωματικός ,ούτε καν με ακούμπαγε .
     Σε αυτό ήθελα να καταλήξω προηγουμένως , ακόμα και τις πιο δύσκολες ημέρες που πραγματικά είσαι μακριά από τον καλό σου εαυτό και νιώθεις ότι τα πάντα σου έχουν γυρίσει την πλάτη .Δεν πρέπει να τα παρατάς πρέπει να παλέψεις ,  πνευματικά θα γίνεις πιο δυνατός , πιο σκληρός . Και την επόμενη φορά θα πεταλάρεις με την ψυχή.
      

Εδώ με τον Παναγιώτη Μαρεντάκη( Μαρέντο) έναν πραγματικό μέντορα , όχι μόνο για εμένα αλλά και για πολλά παιδιά στα Χανιά και όχι μόνο , ο πρώτος μου προπονητής στον Τάλω την Ελληνική μου ομάδα που ποτέ δεν έπαψε να με στηρίζει .

Το βάθρο των νικητών στο Ατ.Χρονόμετρο αριστερά μου ο Νεόφυτος που τώρα 6-7 χρόνια , από την πρώτη μας χρονιά νέοι κοντραριζόμαστε στο Χρονόμετρο του Πρωταθλήματος. Και δεξιά μου ο σπουδαίος Γιάννης Ταμουρίδης , που έχει καταφέρει τρομερά πράγματα για τα Ελληνικά δεδομένα , των θαύμαζα ως έφηβος και συνεχίζω να το κάνω .

Aγώνας Αντοχής

  Όπως είπα και πριν η φανέλα του πρωταθλητή Ελλάδος στο δρόμο αντοχής  είναι ένα όνειρο και μια μεγάλη τιμή . Και βέβαια ήθελα να την κατακτήσω και βέβαια ήμουν έτοιμος να πολεμήσω για αυτήν. Με ανεβασμένο το ηθικό βρέθηκα στην εκκίνηση έτοιμος να παλέψω κόντρα σε μια ολόκληρη ομάδα με μοναδικό σύμμαχο τον έτερο ''Γάλλο'' και πολύ καλό μου φίλο Χάρη Καστραντά.Ο Χάρης έχει μια πολύ καλή σαιζόν μέχρι τώρα και πραγματικά είχε την δυναμική να κερδίσει το πρωτάθλημα . Δύο όμως κόντρα σε έξι είναι δύσκολη αποστολή .Αφού η Εληνική Ομοσπονδία Ποδηλασίας είχε την φανταστική ιδέα να βάλει ξεχωριστό αγώνα για τους νέους άνδρες , με συνέπεια κάποιοι δυνατοί νέοι αθλητές που θα μπορούσαν να ισσοροπήσουν τον αγώνα , έτρεξαν μόνοι τους .Ήθελα να ήξερα ποιος γνώστης τους συμβουλεύει.Αυτά δεν γίνονται πουθενά.

   Ο αγώνας ξεκίνησε και βρέθηκα αποσπασμένος μαζί με άλλους 5 εκ των οποίων οι τρεις ήταν της SpTableware . Ο Χάρης έμεινε πίσω στο κυρίως γκρουπ μαζί με τους Ταμουρίδη και  Γ. Μπούγλα που ήταν και οι πιο δυνατοί αντίπαλοι . Εγώ ήμουν αρκετά ήρεμος καθώς ένιωθα καλά και πίστευα ότι ίσως να έχω κάποια πιθανότητα να κερδίσω . Τα πράγματα άλλαξαν όμως ραγδαία καθώς ο Γ. Μπούγλας αποσπάστηκε απο το κυρίως γκρουπ και μας έπιασε μαζί με τον Βασίλη Σημαντηράκη . Και ο Χάρης έμεινε πίσω μαζί με τον Ταμουρίδη.  Έτσι βρέθηκα μόνος μου μπροστά με πέντε αθλητές της Sp . τότε κατάλαβα ότι η φανέλα έχει χαθεί .Παρόλο αυτά αποφάσισα να τους κάνω να πασχίσουν για αυτήν , καμία νίκη δεν πρέπει να είναι εύκολη πόσο μάλλον αυτή του Πανελλήνιου πρωταθλήματος .Άρχισαν τις επιθέσεις ο ένας μετά τον άλλο ,προσπάθησα να τις καλύψω όλες και πραγματικά ένιωθα πολύ δυνατός εκείνη την ημέρα αλλά ήταν θέμα χρόνου να λυγίσω , ειδικά σε αυτήν την διαδρομή με την κλίση της ανηφόρας στο 17%.

    Με άδειασαν , θέλω να πιστεύω όχι εύκολα. Όταν τα αδέρφια Μπούγλα επιτέθηκαν στο πιο δύσκολο κομμάτι της ανηφόρας απλά δεν μπορούσα να τους ακολουθήσω φθαρμένος απο τις προηγούμενες επιθέσεις.(Ο Γιωργος και ο Αποστόλης έχουν μια πολύ καλή σαιζόν μέχρι τώρα και ο Γιώργος είναι πολύ μεγάλο ταλέντο που είμαι σίγουρος ότι θα τιμήσει την φανέλα του πρωταθλητή στο εξωτερικό .) Έτσι αποφάσισα να μην τους κυνηγήσω καν και να προσηλωθώ στην διεκδίκηση της 3ης θέσης του βάθρου.Το πρόβλημα ήταν ότι παρόλο που οι αφοί Μπούγλα είχαν πάρει 3 λεπτά προβάδισμα και η διεκδίκηση των 2 πρώτων θέσεων είχε χαθεί για εμένα , οι άλλοι δύο αθλητές της SP(Καράτζιος, Σακελαρίδης-Μαγκούρας) που ήταν μαζί μου δεν ήταν διαθέσιμοι να συνεργαστούν , ακολουθώντας τις οδηγίες του δεύτερου  Dιrector Sportif της SP που μάλλον ήθελε να πάρει και τις 6 πρώτες θέσεις για να μείνει ευχαριστημένος .

 Αυτό που με πείραξε ήταν ότι ένιωσα ότι δεν με σέβεται σαν αθλητή , δεν σεβάστηκε τα χιλιόμετρα και τις θυσίες που έχω κάνει . Αλλά τι ζητάω ? Εδώ δεν σεβάστηκε τους δικούς του αθλητές που ήταν αποσπασμένοι μαζί μου όλο τον αγώνα και δεν τους έδωσε την ευκαιρία να τρέξουν αγώνα και να παλέψουν στα ίσα για το μετάλλιο . Ο ρυθμός μας όπως ήταν λογικό έπεσε πολύ καθώς μαρκαρόμασταν σαν την γάτα με το ποντίκι και αυτό έδωσε την ευκαιρία στον Καστραντά με τον Ταμουρίδη να μας πιάσουν και με μια απευθείας (τιτάνια) επίθεση του Ταμουρίδη να χαθεί και η τρίτη θέση .  Τελικά τερμάτισα 5ος με τον Καστραντά 4ο και τον Καρατζιο 6ο.
 Μετά τον αγώνα ήρθε ο ίδιος DS να μου σφίξει το χέρι και να δώσει συγχαρητήρια για την προσπάθεια μου , λέγοντας μου ότι ''αυτή είναι η ποδηλασία....''
-Αυτή είναι η ποδηλασία?!? Συγνώμη αλλά δεν ξέρεις τι είναι η ποδηλασία , αυτή είναι η ποδηλασία που έχεις μάθει εσύ στα παλιά (κατά τ'άλλα ανθισμένα) χρόνια της Ελληνικής Ποδηλασίας , η μίζερη , της απληστίας και της εκμετάλλευσης , η επί πτωμάτων πατούμενη . Εγώ ξέρω την ποδηλασία της μάχης , του αγώνα , των επιθέσεων και του σεβασμού ! 
Αυτή έχω μάθει στην Γαλλία και μάλλον έχω ξεχάσει(ευτυχώς) την Ελληνική πραγματικότητα .
Χέρι εννοείται πως δεν πήρε .

Καταλαβαίνω ότι κάθε ομάδα κοιτάζει το συμφέρον της , ξέρω ότι το πρωτάθλημα είναι ένας αγώνας ιδιαίτερος . Απλά κάποια πράγματα δεν ήταν σωστά , ίσως η πίκρα της ήττας να με κάνει υπερβολικό.
Φυσικά η Sp είναι η αιτία της όποιας ανύψωσης του επιπέδου των Ελλήνων αθλητών τα τελευταία χρόνια.Kαι έχει προσφέρει πολλά στο άθλημα . Σε καμία περίπτωση δεν κρίνω την δουλειά που έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια . Απλά αυτή είναι η δική μου οπτική γωνία για την ημέρα του πρωταθλήματος. Τι θα άλλαζε δηλαδή αν τους άφηνε να συνεργαστούν μαζί μου και αργότερα αρχίζαμε τις επιθέσεις ο ένας στον άλλο, να τρέχαμε αγώνα δηλαδή και στο τέλος πηγαίναμε στο σπρίντ και έβγαινα 3ος ή 4ος ή 5ος ? Τι θα άλλαζε ? Η φανέλα είναι που μετράει κυρίως και όλοι το ξέρουν αυτό.


 Στα περίεργα να πώ , ότι ενώ ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω το Ατομικό Χρονόμετρο , ο κριτής μου λέει ''πρόσεχε μην μπαίνεις στο αριστερό ρεύμα κυκλοφορίας γιατί ο δρόμος είναι ανοιχτός....'' στην αρχή νόμιζα ότι μου κάνει πλάκα , δεν γίνεται λέω να μην έχουν μεριμνήσει να κάνουν ασφαλές μια  αριστερόστροφη κυκλική διαδρομή 20km στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα . Γίνεται όμως . Πέτυχα 2-3 αγροτικά στο δρόμο , ευτυχώς που είχα μηχανή κριτή μπροστά και τους έκανε στην άκρη.
 Επίσης να αναφέρω ότι ο αγώνας ήταν δίπλα στα Τρίκαλα και όπως είναι λογικό οι Τρικαλινοί αθλητές είχαν ''φαν κλαμπ'' πάνω στον αγώνα ,  σίγουρα είχαν ένα ψυχολογικό αβαντάζ . Και βέβαια είναι ωραίο να έχεις θεατές στον δρόμο και μακάρι να ήταν περισσότεροι , αυτό που δεν ήταν ωραίο όμως είναι να βλέπεις μπροστά στα μάτια σου να σπρώχνουν τους αντιπάλους σου στο 17% , ενώ εσύ παλεύεις να ανεβάσεις την 80kg μάζα σου στην κορυφή . Και δεν έγινε μία φορά , ειδικά στα αδέρφια Μπούγλα (ο Γιώργος έπεσε κιόλας μια ή δύο φορές επειδή κάποιος τον έσπρωξε με τόση δύναμη που έχασε τον έλεγχο του ποδηλάτου). Μην με παρεξηγήσετε δεν υπονομεύω την νίκη τους.Φυσικά και δεν φταίνε οι αθλητές. Ο Γ. Μπούγλας είναι άξιος πρωταθλητής . Το θέμα είναι ότι δεν υπήρχε κάποιος κριτής εκεί για να  απαγορεύσει στους θεατές να ακουμπάνε τους αθλητές.
Απλά δεν είναι ωραίο.Όπως δεν ήταν ωραίο για τους άλλους όταν πριν μερικά χρόνια(2010) πήρα ένα παγούρι από το αμάξι συνοδείας σε κρίσιμο σημείο πάνω στην τελευταία ανηφόρα του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος. Ακόμα μετανιώνω .

Ξέρω ότι ίσως γίνομαι καυστικός και να μην αρέσουν σε όλους αυτά που γράφω αλλά κάποιος πρέπει να τα πει . Γιατί αν κανένας δεν μιλάει , δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.Μην νομίζετε ότι επειδή είμαι στην Γαλλία δεν με νοιάζει τι γίνετε στην Ελλάδα , κάθε άλλο , ο πρώτος που λυπάται εγώ είμαι , όπως στεναχωριέμαι για τα ταλέντα που βλέπω να χάνονται γιατί δεν έχουν την υποστήριξη που πρέπει. Μακάρι να αλλάξουν σιγά σιγά τα πράγματα , αν και δύσκολο το βλέπω , είναι θέμα νοοτροπίας και κουλτούρας , δεν αλλάζει εύκολα .

Τέλος πάντων την υγεία μας να έχουμε, να τρέχουμε κάθε χρόνο στο πρωτάθλημα,ελπίζοντας ότι τα πράγματα αγωνιστικά και οργανωτικά θα είναι καλύτερα .

   Μετά το πρωτάθλημα έδωσα στον εαυτό μου μερικές ημέρες ρεπό μακριά από το ποδήλατο και κοντά στην παραλία.Δεν το παράκανα όμως γιατί η σαιζόν έχει δρόμο ακόμα , υπάρχουν αρκετοί σημαντικοί αγώνες στο καλεντάρι .Με όλα αυτά τα προβλήματα που δεν με άφησαν να χαρώ το πρώτο μισό της χρονιάς , έχω πολύ όρεξη για το δεύτερο. Θέλω να το κάνω να μετρήσει . Ελπίζω ότι θα συνεχίσω να νιώθω δυνατός στους αγώνες . Χωρίς ατυχίες .

   Εδώ με τον νέο πρωταθλητή Γαλλίας ερασιτεχνών στον πρώτο αγώνα μετά την επιστροφή μου.Έχει κλάση η τρικολόρ φανέλα.

Κάπου εδώ θέλω να ευχαριστήσω έναν νέο υποστηρικτή για φέτος την εταιρία συμπληρωμάτων διατροφής ZipVit Sport και την Pharmshop.gr . Ο ιδιοκτήτης Αλέξης Αθανασόπουλος δεν δίστασε ούτε στιγμή όταν του ζήτησα την βοήθεια του.

Τα λέμε
A bientot !

March:A Month to Forget - Μάρτιος: Ένας μήνας να ξεχάσω.

     Γεια σας φίλοι μου , ο Μάρτιος ήταν για εμένα ένας μήνας από αυτούς που θέλουμε να ξεχάσουμε ή αν μπορούσαμε να πατήσουμε το rewind και να ξαναπροσπαθήσουμε να κάνουμε τα πράγματα αλλιώς .

Ο μήνας περιελάμβανε έξι αγωνιστικές ημέρες , που πραγματικά ένιωθα να είμαι μακριά , πολύ μακριά από τον καλό μου εαυτό . Κάθε εβδομάδα προσπαθούσα να βρεθώ στην εκκίνηση σε καλή κατάσταση έτοιμος να πολεμήσω και να υποφέρω , απλά δεν μου έβγαινε τίποτα , με το που κλείναμε 3ις ώρες αγώνα έσβηναν όλα , σχεδόν σε όλους τους αγώνες υπέφερα από κράμπες μέσα στα 30 τελευταία χιλιόμετρα και σίγουρα δεν φταίει μόνο η ενυδάτωση μου .
      Θα χαρακτήριζα τον Μάρτιο ως ο μήνας της ''πρώτης φοράς'', πρώτη φορά από όταν ήρθα στην Γαλλία το 2012 υπέφερα σε αγώνα από το ''Kilometre 0'' και για τα επόμενα 150km χωρίς να ''στρώσω'' πουθενά , πρώτη φορά είμαι εγώ αυτός που αφήνει τρύπα στον πλάγιο άνεμο , πρώτη φορά ήμουν αποσπασμένος με ένα γκρουπ στο τέλος του αγώνα και ''έμεινα'' στην ευθεία , ενώ οι υπόλοιποι έφτασαν στον τέλος . Να είστε σίγουροι ότι αν δεν είσαι σε καλή φυσική κατάσταση ένας αγώνας ποδηλασίας στην Γαλλία είναι το χειρότερο μέρος που μπορείς να βρεθείς . Σίγουρα δεν μπορώ να πω ότι δεν ήμουν τυχερός , αφού δεν έχω ''φιλήσει'' την άσφαλτο σε κάποια πτώση , ούτε καν σκασμένο ελαστικό δεν έχω πάθει πάνω σε αγώνα . Δεν υπάρχουν δικαιολογίες , ούτε τις έψαξα .
 Αλλά το νιώθω και βλέπω πάνω στους αγώνες ότι κάτι μου λείπει . Η δύναμη (watts) στο εικοσάλεπτο , πεντάλεπτο και μονόλεπτο είναι αρκετά χαμηλότερα από αυτά που έχω συνήθως τέτοια περίοδο .
 Είμαι φιλόδοξος σαν αθλητής , κάθε ημέρα που περνάει φαντάζομαι τον εαυτό μου να κερδίζει τον αγώνα που έρχεται , με βοηθάει να κρατάω την ψυχολογία μου ψηλά . Και έτσι πρέπει να προσεγγίζεις κάθε αγώνα , ως υποψήφιος νικητής , χωρίς φόβο .
 Όμως σε κάθε εβδομάδα που τέλειωνε , σε κάθε αγώνα που τερμάτιζα έχοντας υποφέρει και πονέσει για άλλη μια φορά χωρίς αποτέλεσμα , γέμιζα το κεφάλι μου με ερωτήσεις , τι φταίει ? Τι δεν έχω κάνει σωστά ?

Δεν θα μιλήσω συγκεκριμένα για τα αποτελέσματα στους αγώνες , δεν υπάρχει κάτι αξιοσημείωτο.
Αναμφισβήτητα η νίκη σε έναν αγώνα ποδηλασίας προσφέρει απίστευτη αυτοπεποίθηση και ένα συναίσθημα μαγικό , ακριβώς επειδή πρέπει να υπερβάλλεις εαυτό για να την κατακτήσεις . Όσο μεγαλύτερη η προσπάθεια τόσο μεγαλύτερη η ικανοποίηση . Για αυτό έχω δοθεί σε αυτό το άθλημα , για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα πριν την νίκη και την ανταμοιβή τον κόπων σου . Μου λείπει αυτό το συναίσθημα .
 Η νίκη βέβαια δεν έρχεται εύκολα , αν ήταν εύκολη όλη θα κέρδιζαν. Χρειάζεται η φυσική κατάσταση αλλά πάνω απ'όλα η πνευματική , πρέπει να είσαι έτοιμος να πιεστείς να πιεστείς πέρα από τα όρια , να καταθέσεις ψυχή και σώμα . Αυτό είναι η αγωνιστική ποδηλασία .
Δεν μπορώ να αφήσω την μέτρια απόδοση των τελευταίων εβδομάδων να επηρεάσει την ψυχολογία μου .

Και πέρυσι υπήρχαν εβδομάδες ''ξηρασίας'' χωρίς καλή απόδοση , αλλά φέτος η προσδοκίες είναι μεγαλύτερες και οι απαιτήσεις περισσότερες . Το να μην είσαι καλά μια εβδομάδα είναι λογικό , συμβαίνει σε όλους , αλλά το να μην είσαι καλά ένα μήνα ολόκληρο σημαίνει ότι κάτι δεν έχει πάει καλά μακροχρόνια .
 Το μεγαλύτερο λάθος που αρχίζω και ανακαλύπτω ότι έχω κάνει , είναι ότι άλλαξα προπονητή στην αρχή της χειμερινής προετοιμασίας . Όλο τον χειμώνα ακολούθησα το προπονητικό πρόγραμμα ενός εκ των τριών προπονητών της ομάδας . Και τώρα βλέπω πάνω στους αγώνες ότι η προετοιμασία μου υστερούσε σε όλα σε σχέση με τις προηγούμενες σαιζόν . Ρίσκαρα και άλλαξα προπονητικό πρόγραμμα παρόλο που τις προηγούμενες δύο σαιζόν είχα ακολουθήσει το πρόγραμμα του Μαρεντάκη Παναγιώτη , προπονητή μου στον Τάλω Χανίων και είχα ξεκινήσει την σαιζόν νιώθοντας πλήρης , είχα δουλέψει σωστά και έβγαινε αυτό στους αγώνες , ειδικά το 2012 . Συνταγή που βλέπεις ότι πιάνει σε εσένα , δεν πρέπει να την αλλάζεις !

Ξέρω ότι επιβάλλεται να προσέξω τον εαυτό μου λίγο παραπάνω και να αλλάξω λίγο την προπόνηση ενδιάμεσα απ'τους αγώνες .Πιστεύοντας ότι η φόρμα θα έρθει !

Και βέβαια είμαι λίγο απογοητευμένος , είμαι εδώ γιατί έχω ένα σκοπό , δεν είμαι στην Γαλλία για διακοπές , αυτές τις κάνω και στην Ελλάδα .
Απογοητευμένος μεν αλλά διψασμένος δε , διψασμένος για επιτυχία . Θα συνεχίσω να δίνω τα μέγιστα , είμαι σίγουρος ότι θα φτάσω στην πηγή και θα πιω νερό .

Τώρα δεν μένει παρά να αφήσω το Μάρτιο να ξεχαστεί και να κάνω τον Απρίλιο έναν μήνα που θα θυμάμαι για πάντα .

Καλό μήνα να έχετε και να θυμάστε ότι πέφτουμε μόνο και μόνο για να μάθουμε να σηκωνόμαστε !
Τα λέμε σύντομα , ελπίζω την επόμενη φορά να έχω μια ιστορία νίκης να αφηγηθώ.....

First Races Of The Season (Circuit des Plages Vendeennes 2014)

Salut mes amis !

Η αγωνιστική χρονιά στην Γαλλία ξεκίνησε και ήδη έχω επτά αγωνιστικές ημέρες στα πόδια μου σε μόλις δύο εβδομάδες.

   Οι πρώτοι δύο αγώνες ήταν στο τέλος της προετοιμασίας που είχα με την ομάδα στην Ισπανία και διεξήχθησαν κοντά στην πόλη Perpignan στην εντυπωσιακή νοτιοδυτική Γαλλία .
Ο πρώτος είχα ονομασία Boucles Catalanes και ήταν απόστασης 118km (4 γύροι των 29.5km με μιά μέτριας δυσκολίας ανηφόρα σε κάθε γύρο) με το που δόθηκε η εκκίνηση ο ρυθμός ήταν δυνατός και με το που άρχισε η πρώτη ανηφόρα της ημέρας 15 αθλητές αποσπάστηκαν με την ομάδα μου να έχει μόνο τον Lorenzo μέσα σε αυτούς . Σχεδόν όλες οι ομάδες είχαν άτομο στους αποσπασμένους και έτσι από εκεί και μετά ο ρυθμός έπεσε στο κυρίως γκρουπ . Μπροστά ο Lorenzo έδειξε την κλάση και την δύναμη του και κατάφερε να κερδίσει στο τελικό σπριντ παρόλο που είχε '' αναχαιτίσει'' πολλές επιθέσεις νωρίτερα. Πρώτος αγώνας και πρώτη νίκη για την Team Nantes Atlantique !

Ο 20χρονος Lorenzo κερδίζει τον πρώτο αγώνα της χρονιάς .Το πιστόλι της ομάδας από το νησάκι Reunion (Γαλλική αποικία) δίπλα στην Μαδαγασκάρη.

Την επόμενη ημέρα βρεθήκαμε στην εκκίνηση του Circuit Mediteranneen απόστασης 114km με δύο σχετικά δύσκολα συνεχόμενα σπριντ ανάβασης στην μέση . Καθώς αυτή την περίοδο είμαι σχετικά ''βαρύς'' και καθώς είναι οι πρώτοι αγώνες της χρονιάς , ήξερα ότι μάλλον θα χάσω επαφή από το πρώτο γκρουπ στην ανηφόρα , όπως και έγινε αλλά τουλάχιστον κρατήθηκα στο δεύτερο πολυάριθμο γκρουπ και καταφέραμε να τους πιάσουμε στις ευθείες που ακολούθησαν . Εντωμεταξύ όμως είχε αποσπαστεί ένα γκρουπακι των 14 με δύο δικούς μας μέσα , τον Kevin και τον Mathieu , επειδή όμως κανένας από τους δύο δεν έχει καλό σπριντ , δουλέψαμε μπροστά στον αέρα μαζί με την ομάδα του στρατού για να τους φέρουμε πίσω . Με το που μπήκαμε στο τελευταίο χιλιόμετρο ήταν ακριβώς μπροστά μας αλλά τελικά πιάσαμε μόνο τους αθλητές που ήταν στην ουρά καθώς σπριντάραμε . Εγώ τερμάτισα 21ος προσπαθώντας να ''ανοίξω'' το σπριντ στον Lorenzo που τερμάτισε 15ος .
Με το που τερματίσαμε μας περίμενε το μακρύ 7ώρο ταξίδι της επιστροφής στην Nantes.

Η εβδομάδα που ακολούθησε ήταν χαλαρή προπονητικά αλλά έδωσα μεγάλη προσοχή στην διατροφή μου καθώς είναι αναγκαίο να χάσω 2-3 κιλά μέσα στον Φεβρουάριο .
Το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου η Τeam Nantes Atlantique ήταν στην εκκίνηση του πρώτου από τους έξι μονοήμερους αγώνες που περιλαμβάνει η διοργάνωση Circuit des Plages Vendeennes 2014 κατηγορίας Elite National . Εγώ αγωνίστηκα σε πέντε αγώνες(Σάββατο-Κυριακή-Πέμπτη-Σάββατο-Κυριακή) .
Η περιοχή Vendee που διεξήχθησαν όλοι οι αγώνες είναι μία ώρα μακριά απο την Nantes , δίπλα ακριβώς από τις ακτές του Ατλαντικού και ως επί το πλείστον ο δυνατός άνεμος έκανε αισθητή την παρουσία του κάθε ημέρα , προσφέροντας κάθε άλλο παρά βαρετούς αγώνες σε αθλητές και θεατές . Με 200 αθλητές κάθε ημέρα στην εκκίνηση , σχηματίζονταν Βεντάλιες (echelons) με την πρώτη ευκαιρία και το γκρουπ έσπαγε συνέχεια σε κομμάτια , μια συνεχής μάχη για καλό πλασάρισμα στην κεφαλή του γκρουπ , χωσίματα , αγκωνιές , φωνές ,φρεναρίσματα στο όριο..... καθώς όποιος βρισκόταν πίσω την ώρα που μπαίναμε στο σημείο με τον πλάγιο άνεμο , απλά έχανε επαφή αφού δεν χώραγε στο δρόμο και δεν μπορούσε να καλυφθεί από τον άνεμο .
Μετά από 140km πρώτος πέρασε την γραμμή τερματισμού ο συγκάτοικος και συναθλητής μου Άγγλος Douglas , επιτέθηκε μαζί με έναν αθλητή της Vendee U ( ακαδημία της Europcar) περίπου 10km πριν το τέλος και ξανά επιτέθηκε σε αυτόν λίγο πριν το τελευταίο χιλιόμετρο και τερμάτισε μόνος του..... σαν αληθινό μηχανάκι ! Επίσης ο Clement κέρδισε το σπριντ του γκρουπ για την 3η θέση. Εγώ δυστυχώς σε ένα rond-point έστριψα μαζί με άλλους τρεις αθλητές αριστερά(για να κόψω λίγο δρόμο χαχα ) αντί για δεξιά που έλεγαν οι οδηγίες του διοργανωτή , ο κομισάριος μας είδε και μας ακύρωσε κατευθείαν παρόλο που επιστράτευσα όλη μου την ευγένεια στα Γαλλικά , προσπαθώντας να του αλλάξω γνώμη .

Την επόμενη ημέρα Κυριακή το πρόγραμμα περιελάμβανε τον δεύτερο αγώνα της διοργάνωσης απόστασης 148km (7 γύροι των 21.2km)με εκκίνηση και τερματισμό στο χωριό Venansault .
 O άνεμος ήταν δυνατός και υπήρχε ένα κομμάτι με πλάγιο άνεμο σε κάθε γύρο και καθώς τα χιλιόμετρα περνούσαν όλοι οι αθλητές της ομάδας καλύπταμε όλες τι επιθέσεις και φροντίζαμε να είναι ένας από εμάς σε κάθε ξεκόλλημα . Έτσι φτάσαμε στον τελευταίο γύρο όπου το κυρίως γκρουπ ήταν περίπου 130-140 ποδηλάτες , αλλά εκεί στο κομμάτι με τον πλάγιο άνεμο ήταν η σειρά μας , απλά μπήκαμε μπροστά στο γρουπ και ανεβάσαμε τόσο τον ρυθμό που αποσπαστήκαμε 25 αθλητές με 10 από εμάς μέσα σε αυτούς ....

                                                   Αllez allez , à bloc !

Είναι φοβερό συναίσθημα να είσαι με τους συναθλητές σου στο όριο να τα δίνεις όλα και κυριολεκτικά να διαλύεις το γκρουπ . Βέβαια η συνέχεια είναι πιο δύσκολη αφού στρίψαμε στον κόντρα άνεμο και κανείς δεν συνεργαζόταν μαζί μας και έπρεπε μόνοι μας να κρατήσουμε το ρυθμό ψηλά ενώ οι αντίπαλοι καθόταν στις ρόδες μας , συνεχίσαμε μέχρι που πήραμε μια διαφορά ασφαλείας με το πίσω γκρουπ περίπου 10km πριν το τέλος , εκεί ο Pascale (Director sportif) έδωσε το σήμα να αρχίσουμε τις επιθέσεις .... μαντέψτε ποιος ξεκίνησε πρώτος , εγώ ! Αμέσως κατάλαβα ότι τα πόδια μου δεν είναι σε καλή κατάσταση αφού είχα χρεωθεί πολύ σε όλο τον αγώνα . Με έπιασαν κατευθείαν και οι επιθέσεις διαδέχονταν η μία την άλλη ....το κεφάλι κάτω , τα πόδια να καίνε και τα μάτια να κοιτάνε την πίσω ρόδα του μπροστινού . Η γραμμή τερματισμού πλησίαζε χωρίς κανέναν να καταφέρει να αποσπαστεί , τελικά στο τελικό ελαφρά ανηφορικό σπριντ τερματίσαμε 4ος ο Vincent , 6ος εγώ , 7ος ο Fabien , 8ος ο Thibault , 10ος ο Antony.....πέντε μέσα στην δεκάδα αλλά χωρίς την νίκη , γλυκόπικρη γεύση ! Κερδίσαμε σεβασμό όμως , όλοι είδαν την δυναμική της ομάδας ! Νικητής ήταν ο Guillaume Blot πρώην επαγγελματίας με την Cofidis και την Bretagne-Schuller που φέτος αγωνίζεται με τα χρώματα της USSA Pavilly .
Εδώ μπορείτε να δείτε το resume της ημέρας : http://www.youtube.com/watch?v=tRJocV8acsc κάπου στο 0:33'' φαίνομαι να κάνω την αλλαγή μου μπροστά.

(Αριστερά το κυρίως γκρουπ , και δεξιά ο,τι απέμεινε από αυτό μετά την επίθεση της Team Nantes στον πλάγιο άνεμο ,πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση. )


Την Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου ήταν ο 4ος αγώνας της διοργάνωσης( ο 3ος έγινε την Τρίτη αλλά δεν τον έτρεξα για να ξεκουραστώ) απόστασης 140km γύρω από το χωριό La Chapelle Hermier .
H μεγάλη διαφορά ήταν ότι έλειπαν οι επτά αθλητές της ομάδας που θα αγωνιστούν στο 1ο κύπελλο Γαλλίας DN1 την Κυριακή και άλλοι τρεις συναθλητές μου από την DN1  καθώς έπρεπε να ξεκουραστούν . Οπότε ήμουν εγώ και ο Thibault από την πρώτη ομάδα και τέσσερις αθλητές από την δεύτερη ομάδα που θα έτρεχαν τον πρώτο αγώνα της χρονιάς .
Ξεκινήσαμε με βροχή και μπόλικο αέρα , δυστυχώς κάπου στην μέση του αγώνα ένα γκρουπ των 14 αποσπάστηκε χωρίς κανέναν από εμάς μέσα και έμειναν μπροστά μέχρι το τέλος , καθώς δεν είχαμε την αριθμητική δύναμη (ήμασταν 5 μόνο) να τους φέρουμε πίσω. Τελικά στο τελικό σπριντ τερμάτισα 18ος ....γκρι από την λάσπη !

                                                  Μετά τον τερματισμό της Πέμπτης , μια ομορφιά χαχα

Το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου σειρά είχε ο 5ος αγώνας του Circuit des Plages Vendennees απόστασης 139km(3 μεγάλοι γύροι τω 30km + 6 γύροι των 8.5km ) με εκκίνηση και τερματισμό την πόλη Challans. Ήμασταν πέντε από την πρώτη ομάδα της Nantes συν τέσσερις από την ρεζέρβα .
Ο ρυθμός του αγώνα ήταν δυνατός από το ''km 0'' και εμείς φροντίζαμε να έχουμε πάντα έναν μέσα σε κάθε γκρουπ που αποσπόταν . Όταν μπήκαμε στους μικρούς γύρους τα πράγματα έγιναν λίγο πιο άγρια και περίπου 20km πριν το τέλος , σε ένα κομμάτι με στενό δρόμο και πλάγιο άνεμο ένα γκρουπ των 30 αθλητών αποσπάστηκε με την Team Nantes να έχει τον Antony , τον Clement και εμένα μέσα σε αυτούς . Υπήρχαν ομάδες με περισσότερους αθλητές από εμάς μέσα στο γκρουπ και έτσι αφήσαμε αυτούς να κρατήσουν δυνατό τον ρυθμό , ενώ εγώ και ο Clement περιμέναμε το τελικό σπριντ. Με το που περάσαμε το Flame Rouge (σήμα για το τελευταίο χιλιόμετρο) ήμουν καλά πλασαρισμένος έτοιμος να ''ανοίξω'' το σπριντ στον Clement που ήταν στην ρόδα μου. Ξεκίνησα το σπριντ με 400m από την γραμμή , ο Clement μου βγήκε στα 150m και εγώ απλά συνέχισα με ο,τι είχα μέχρι την γραμμή και τελικά τερμάτισα 3ος , με τον Clement να κερδίζει τον πρώτο του αγώνα στην κατηγορία ανδρών. Είναι ωραίο να βοηθάς έναν συναθλητή σου να κερδίζει , σου προσφέρει ένα άλλο είδος ευχαρίστησης . Μια φοβερή μέρα για την Team Nantes με δύο από εμάς στο βάθρο και το χειροκρότημα με τα ''bravo'' από τους θεατές δεν τελείωνε .

Εδώ μπορείτε να δείτε το resume της ημέρας: http://www.youtube.com/watch?v=XqvKgUIoZtc

 (Ο Τερματισμός του Σαββάτου με τον Clement να περνάει πρώτος την γραμμή και εγώ τρίτος)

(Πρώτο βάθρο για το 2014 για εμένα , ελπίζω όχι και τελευταίο) 

     Την Κυριακή ήταν η ημέρα για τον 6ο και τελευταίο αγώνα της διοργάνωσης απόστασης 141km (3 γύροι των 30km + 8 γύροι των 6.5km) γύρω από την πόλη St Jean de Monts .Ο μεγάλος κύκλος πέρναγε μέσα από χωράφια με χαμηλή βλάστηση και ελάχιστα σπίτια και ως εκ τούτου ήμασταν εκτεθειμένοι στον δυνατό άνεμο από την αρχή. Το πρώτο σπάσιμο του γκρουπ (σε 4 γκρουπ) έγινε μόλις στο πέμπτο χιλιόμετρο και εγώ βρέθηκα στο δεύτερο γκρουπακι (είχα κακή θέση όταν μπήκαμε στον πλάγιο) των περίπου 30 ποδηλατών να κυνηγάμε ένα γκρουπ των 40 , που ήταν μπροστά μας τριάντα δευτερόλεπτα . Τέρμα γκάζι εμείς πίσω , τέρμα γκάζι και οι μπροστά και καταφέραμε να τους πιάσουμε μετά από 2 γύρους δηλαδή 60km !
Με το που τους πιάσαμε , πέρασα στους πρώτους μέσα στο γκρουπ και είπα στον εαυτό μου ότι δεν πρόκειται να ξαναπάω πιο πίσω για κανένα λόγο !
Με το που μπήκαμε στους μικρούς γύρους μέσα στην πόλη παρόλο που φυσούσε λιγότερο το γρουπ ξανά έσπασε καθώς ήταν όλοι κουρασμένοι από τον συνεχείς άνεμο νωρίτερα . Αμέσως βρέθηκα αποσπασμένος  μαζί με τον Antony και άλλους 15 αθλητές . Ο ρυθμός μας ήταν τελείως ανισόρροπος .....κανείς δεν τράβαγε μπροστά σταθερά , δεν συνεργαστήκαμε ούτε δευτερόλεπτο , μόνο επιθέσεις !  Περίπου 20km πριν το τέλος μας έπιασε ένα γκρουπακι των 10 απο πίσω με τον Mathieu C. από την ομάδα μου μέσα σε αυτούς . Καθώς μπήκαμε στον τελευταίο γύρο , υπήρχε ένας αθλητής αποσπασμένος 20''  και από πίσω το δικό μας γκρουπ με τον Matheiu C. και τον Antony να πιέζουν για να τον πιάσουν , έτσι ώστε να έχω μια ευκαιρία να κερδίσω στο σπριντ. Τα πόδια μου δεν ήταν σε καλή κατάσταση , καθώς οι απανωτές αλλαγές ρυθμού μου είχαν προκαλέσει κράμπες. Ο ξεκολλημένος αθλητής έμεινε μπροστά μέχρι το τέλος και στο σπριντ τερμάτισα 11ος , πραγματικά διαλυμένος στα τελευταία 50m(δεν τελείωναν) πρέπει να έχασα τουλάχιστον 5-6 θέσεις......
Θα μπορούσαν οι δύο συναθλητές μου να μην κυνηγήσουν και να προσπαθήσουμε να διεκδικήσουμε την δεύτερη θέση , αλλά σε αυτήν την ομάδα αγωνιζόμαστε μόνο για την νίκη . Όλα ή τίποτα.....

Εδώ το βίντεο με το resume της ημέρας : http://www.youtube.com/watch?v=aofCW4n4fBI

Τελικά ο Clement τερμάτισε στην 4η θέση και εγώ στην 5η της γενικής βαθμολογίας του Circuit des Plages Vendeennes 2014.

Κάπως έτσι τέλειωσε και αυτή η εβδομάδα με πέντε δυνατούς αγώνες στα πόδια μου .
Το καλό είναι ότι κάθε μέρα ένιωθα και καλύτερα , σημάδι ότι η φυσική μου κατάσταση βελτιώνεται.
Αυτή την Κυριακή 2 Μαρτίου θα αγωνιστώ σε έναν αγώνα κατηγορίας Elite National που διοργανώνει η ομάδα μου με ονομασία Vallee de la Loire . Και την επόμενη Κυριακή 9 Μαρτίου θα τρέξουμε στην ''Μέκκα'' των αγώνων στην Βρετάνη με ονομασία Manche Atlantique με πάνω από 15.000 θεατές στο τελικό σιρκουί . Κάθε Γάλλος σε αυτή την μεριά της χώρας ονειρεύεται να κερδίσει αυτόν τον αγώνα! Θα χαρώ πολύ να βοηθήσω κάποιον συναθλητή μου να ανεβεί στο βάθρο , καθώς έτσι και αλλιώς τα τελευταία χιλιόμετρα δεν ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά μου .


Βon courage à tous
A bientot !

Pol

Team U Nantes in Spain - Training Camp

     Hola Amigos! Αυτή την εβδομάδα έχω την τύχη να είμαι ένας Έλληνας στην Ισπανία , με Γαλλική ομάδα..... ωραία ακούγεται . 'Oπως σας είπα στην προηγούμενη ενημέρωση έχουμε έρθει στην βόρεια Ισπανία και συγκεκριμένα στην παραλιακή πόλη Lloret de Mar που βρίσκεται 70km βόρεια από την Βαρκελώνη και 30km από την Girona . Το γεωφυσικό προφίλ της περιοχής σε συνδυασμό με τον ηλιόλουστο καιρό όλλη την διάρκεια του χρόνου , την κάνουν ένα πραγματικό ποδηλατικό παράδεισο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που πολλοί επαγγελματίες από την βόρεια Ευρώπη την έχουν διαλέξει ως δεύτερο σπίτι τους .

     Ξεκινήσαμε δεκατρείς αθλητές και έξι συνοδοί (2 Director , 3 φροντιστές και 1 μηχανικός) το Σάββατο 1 Φεβρουαρίου από την Nantes στης επτά το πρωί και φτάσαμε στο ξενοδοχείο μετά από δέκα ώρες με δύο μεγάλα βαν και δύο αμάξια . Το πρόγραμμα περιελάμβανε 3 ώρες την Κυριακή με ομαδική δουλειά στο τελικό σπριντ και άλλο ένα ανηφορικό κομμάτι πέντε λεπτών σε μέγιστη ένταση. Την Δευτέρα κανονικά είχαμε 3,5 ώρες ήρεμο τέμπο αλλά νομίζω ότι κανείς δεν πήγε ήρεμα , ειδικά στις ανηφόρες.....

 Την Τρίτη κάναμε 6 ώρες με τέσσερα μεγάλα βουνά μέσα , σύνολο 180km με 2900m υψομετρικά . Για εμένα που είμαι  +10/15 κιλά από τους υπόλοιπους ήταν σαν αληθινός αγώνας αφού με το που ανέβαζαν ρυθμό (το έκαιγαν) σε ΚΑΘΕ ανηφόρα απλά δεν γινόταν να τους ακολουθήσω......ευτυχώς τα τελευταία 30km ήταν ευθεία και βρήκα ευκαιρία να δείξω τα δόντια μου :). Σίγουρα δεν είμαι ανηφορίστας , εδώ  πρέπει να εξηγήσω ότι τα χαρακτηριστικά και το σωματότυπο μου με κάνουν αυτό που λένε οι Γάλλοι Rouleur (δυνατός στην ευθεία , στο χρονόμετρο και καλός στο σπρίντ ) και για αυτό είμαι στην ομάδα , για τις ανηφόρες υπάρχουν άλλοι . Σε κάθε προπόνηση έχουμε δύο αμάξια συνοδεία , ένα μπροστά και ένα πίσω μας , όλοι μας έχουμε ενδοεπικοινωνία και το μπροστά αμάξι μας ενημερώνει για τυχόν εμπόδια στον δρόμο......οπότε όσο το κάψαμε στην ανηφόρα ....άλλο τόσο το κάψαμε και στην κατηφόρα .Δεν μπορώ να πω ότι έφτασα στο ξενοδοχείο φρέσκος αλλά ευτυχώς η Valerie που είναι η μασέρ της ομάδας ανασταίνει και πεθαμένους.... :)

Η Τετάρτη ήταν ημέρα ξεκούρασης και βγήκαμε για 40km χαλάρωμα παράλληλα στην ακτογραμμή της μεσογείου......
Mε το που γυρίσαμε είχα συνάντηση με τους Director της ομάδας για να συζητήσουμε το προσωπικό πρόγραμμα των αγώνων .
Αν όλα πάνε καλά θα έχω περίπου 65 αγωνιστικές ημέρες αυτήν την σαιζόν . Με μια πρώτη ματιά ο πιο απαιτητικός μήνας θα είναι ο Απρίλιος με δύο κύπελλα Γαλλίας και δύο αγώνες UCI 2.2 (Tour du Loir et Cher και Tour de Bretagne ) .Η ομάδα έχει πολλούς αγώνες στο καλεντάρι και όπως είναι λογικό κάθε αθλητής θα συμμετάσχει σε αυτούς που ταιριάζουν στο σωματότυπο και στα χαρακτηριστικά του . Οπότε είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται να με δω να υποφέρω σε κάποιο αγώνα με μεγάλα βουνά.....

Την Πέμπτη βγήκαμε για 3 ώρες με μερικά κομμάτια έντασης το πρωί , έτσι ώστε να μας μείνει χρόνος για την φωτογράφηση της ομάδας στην παραλία της Lloret De Mar το απόγευμα .

 (H Τeam UC Nantes Atlantque 2014. Πανω σειρά από αριστερα: Martin , Norman , Εγω , Antony , Clement , Fabien , Kevin. Κάτω σειρά από αριστερά:Tibault , Douglas ,Vincent ,Mathieu , Mathieu , Lorenzo και οι δύο Director Sportif αριστερά ο Sebastien και δεξιά ο Pascale)

Σήμερα Παρασκευή ήταν ημέρα ''ξεκούρασης'' και πάλι , έτσι βγήκαμε για 2 ώρες χαλαρό τέμπο και όποιος ήθελε έκανε κάποιο ''άνοιγμα'' αν αισθανόταν ότι το χρειάζεται .


 Αύριο θα φύγουμε από την Lloret de Mar και θα μπούμε ξανά σε Γαλλικό έδαφος γιατί ξεκινάει και επίσημα η αγωνιστική χρονιά , με τον πρώτο αγώνα της σαιζόν με ονομασία Boucles Catalanes είναι ο πρώτος από μια σειρά 4 αγώνων (δύο αυτό το Σ/Κ και δύο το άλλο) με ονομασία Courses au Soleil (Αγώνες στον Ήλιο) και σχεδόν όλες οι ομάδες την πρώτης κατηγορίας , αγωνίζονται στο ένα ή και στα δύο Σ/Κ . Εμείς θα τρέξουμε μόνο στο πρώτο Σ/Κ καθώς θα επιστρέψουμε στην Nantes την Κυριακή μετά και από τον δεύτερο αγώνα με ονομασία Circuit Mediterraneen , εκεί θα είναι και η ομάδα του φίλου μου Χάρη Καστραντά , χαίρομαι πολύ που θα έχω άλλο έναν Έλληνα μέσα στο γκρουπ των 200 αθλητών που θα βρεθούν στην εκκίνηση .

Την επόμενη εβδομάδα θα πάρουμε μέρος σε μια άλλη σειρά αγώνων κοντά στην Nantes με ονομασία Circuir des Plages Vendeennes.

Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τους πρώτους αγώνες στην επόμενη ενημέρωση του Blog  κάπου στις 20 Φεβρουαρίου

Α bientot !


                                Να μερικές φώτο από την πόλη Lloret de Mar

The Comeback 2 - Season 2014 - Allez !!!

        Salut a Tous !!! Εδώ είμαι πάλι .....για τρίτη χρονιά στην Γαλλία , νέα σαιζόν , νέα ομάδα , νέες φιλοδοξίες και έτσι  θα ξαναρχίσω μέσα από το Blog να σας ενημερώνω για την ποδηλατική μου ζωή , θα προσπαθήσω να σας βάλω όσο το δυνατόν μέσα στους αγώνες από την δική μου οπτική γωνία , θα σας μεταφέρω το πάθος , το πείσμα , την θέληση , τους στόχους και την αγωνία , την χαρά και την λύπη μου , της επιτυχίες αλλά και τις αποτυχίες , τον πόνο και την ανταμοιβή μου.
 Όπως είχα πει και πέρυσι , δεν γράφω αυτό το Blog για εμένα , το γράφω για εσάς , θέλω όποιος το διαβάζει να νιώθει την ανάγκη να ανεβεί στο ποδήλατο του είτε είναι ποδηλάτης είτε όχι , θέλω να δώσω κίνητρο και όρεξη στον αναγνώστη . Για αυτό γράφω .

Λοιπόν ας κάνω μια μικρή παρουσίαση της κατάστασης.
Το 2014 θα είναι μια πολύ σημαντική ποδηλατική σαιζόν για εμένα για πολλούς λόγους.
Για όποιον δεν το ξέρει φέτος θα αγωνίζομαι με τα χρώματα της Team U Nantes Atlantique που είναι από τις πέντε πιο οργανωμένες και δυνατές ομάδες της πρώτης ερασιτεχνικής κατηγορίας (Division Nationale 1 - DN1) . Η πόλη Nantes μαζί με την περιφέρεια Loire-Atlantique και την Γαλλική αλυσίδα σούπερ μάρκετ SUPER U είναι οι μεγαλύτεροι χορηγοί της ομάδας.

Η αγωνιστική φανέλα της ομάδας.....πάντα είχα αδυναμία στο μπλε !

 Η ομάδα έχει βάση όπως είναι λογικό την πόλη Nantes στην δυτική Γαλλία περίπου 50 χιλιόμετρα από τις ακτές του Ατλαντικού ( http://en.wikipedia.org/wiki/Nantes). Το διαμέρισμα που μένω είναι δέκα λεπτά έξω από την πόλη και συγκατοικώ με τον έτερο ξένο αθλητή της ομάδας , τον Άγγλο Douglas . Το κέντρο της πόλης είναι πραγματικά πολύ όμορφο , με πολύ πλακόστρωτο και τον ποταμό Loire να το διασχίζει .

Έφυγα από τα Χανιά την Πέμπτη 23 Ιανουαρίου ξημερώματα και μετά από μια  ενδιάμεση στάση στην Αθήνα έφτασα στο Παρίσι όπου από εκεί πήρα το τρένο για την Νάντ .
Στο σταθμό με περίμενε ο Sebastien ένας εκ των δύο Director Sportif της ομάδας που με πήγε κατευθείαν στο νέο μου διαμέρισμα για να ξεκουραστώ από το πολύωρο ταξίδι .

       Το να έχεις τα καινούργια ρούχα να σε περιμένουν με το που φτάσεις , είναι αρκετό για να σου φτιάξει  την διάθεση όσο κουρασμένος και να είσαι !


Το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε είχαμε μια διήμερη προετοιμασία με όλους τους αθλητές της ομάδας . Είμαστε 13 ποδηλάτες στην DN1 και άλλοι 5 αθλητές που είναι ρεζέρβα . Το πρόγραμμα περιελάμβανε σχεδόν 6 ώρες το Σάββατο (όλες κάτω από τον Ήλιο) όπου δουλέψαμε ομαδικά το άνοιγμα του τελικού σπρίντ . Και άλλες 5 ώρες την Κυριακή (όλες κάτω από βροχή ) που δουλέψαμε το ρολόι της ομάδας στον πλάγιο άνεμο και κάναμε επίσης μερικές επαναλήψεις σε ένα λόφο 18% για 30'' . Οι προπονήσεις είχαν στόχο να μάθουμε να συνεργαζόμαστε και να επικοινωνούμε έτσι ώστε να είμαστε έτοιμη για τους αγώνες που έρχονται . Χαρακτηριστικά να πω ότι την περυσινή σαιζόν κάθε φορά που είχε πλάγιο άνεμο ήξερα ότι έπρεπε να ακολουθήσω τους ποδηλάτες της Nantes γιατί ήταν πάντα δυνατοί σε αυτό το είδος . Τώρα κατάλαβα γιατί , αφού  δουλεύουν πολύ εξειδικευμένα μέσα στις προετοιμασίες.

      Τελευταίες ετοιμασίες και φεύγουμε για ένα αναζωογονητικό πεντάωρο στη βροχή....

Το κλίμα ανάμεσα στην ομάδα είναι πάρα πολύ καλό και πραγματικά είμαι σίγουρος ότι θα συνεργαστούμε πολύ καλά μέσα στην σαιζόν.Το πρόγραμμα των αγώνων περιλαμβάνει κυρίως αγώνες κατηγορίας Elite National , μερικούς κατηγορίας UCI 2.2 και βέβαια τα κύπελλα Γαλλίας DN1 που είναι και ο κυριότερος στόχος της ομάδας.

Όπως είπα αυτή η σαιζόν είναι πολύ σημαντική για εμένα , καθώς είμαι αρκετά τυχερός να είμαι μέλος σε μια από της δυνατότερες ομάδες στην Γαλλία που θα με βοηθήσει να πετύχω τα μέγιστα.
Η χειμερινή προετοιμασία που είχα σπίτι μου στα Χανιά (αν εξαιρέσεις τρεις ημέρες που ήμουν άρρωστος τα Χριστούγεννα ) ήταν αρκετά καλή , καθώς έβαλα αρκετά χιλιόμετρα στα πόδια μου και δούλεψα πολύ στο γυμναστήριο. Έχω την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται , είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι έχεις κάνει αυτό που έπρεπε και να ξεκινήσεις την αγωνιστική χρονιά νιώθοντας δυνατός . Αλλιώς είσαι συνέχεια στο κυνήγι του καλού σου εαυτού .

Το νέο ποδήλατο της ομάδας είναι μάρκας Qbikes που είναι μια νέα Γαλλική εταιρία θυγατρική της Gitane και θα είναι ντυμένα με την Shimano Ultegra DI2 . Tα κράνη μας είναι μάρκας KASK , τα ποδηλατικά ρούχα μάρκας Giordana και τα πολιτικά ρούχα μάρκας Kappa .

       

Αυτά προς το παρών το Σάββατο 1 Φεβρουαρίου θα αναχωρήσουμε οδικώς για την βόρεια Ισπανία όπου θα παραμείνουμε για προετοιμασία όλη την εβδομάδα και το επόμενο Σάββατο 8 Φεβρουαρίου θα έχουμε τον πρώτο αγώνα της χρονιάς εκεί . Μέχρι τότε σε κάθε προπόνηση το αδιάβροχο είναι απαραίτητο αξεσουάρ στην τσέπη . Περισσότερα στην επόμενη ενημέρωση του Blog , την επόμενη εβδομάδα από το Ηλιόλουστο (ελπίζω) Ισπανικό έδαφος !

Allez !!!
Τα καλύτερα μας περιμένουν.....

End Of Season -The way back Home

     Αυτό ήταν! Άλλη μια αγωνιστική χρονιά έχει φτάσει στο τέλος της .....αύριο Τετάρτη 2 Οκτωβρίου θα κλείσω για τελευταία φορά την πόρτα του διαμερίσματος που με φιλοξένησε τα τελευταία δύο χρόνια . Αυτό θα είναι το τελευταίο Blog της χρονιάς για αυτό συγχωρέστε με λίγο για το μέγεθος του .       

   Οι τελευταίοι δύο μήνες όπως και οι προηγούμενοι είχαν υψηλό φόρτο αγώνων , ευτυχώς η απόδοση μου ήταν καλή σχεδόν σε όλο το δεύτερο μισό της χρονιάς . Υπήρχαν βέβαια και αγώνες που δεν ένιωθα δυνατός και υπέφερα πολύ , αλλά μέσα στο πρόγραμμα είναι και αυτά.....ποδηλασία κάνουμε , δεν είναι εύκολη !

    Το σημαντικό είναι ότι την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου κέρδισα δύο αγώνες . Πρώτα το Grand Prix de Gien στις 25 του μήνα , που πραγματικά ήταν αυτό που χρειαζόμουν καθώς τόνωσε την αυτοπεποίθηση μου και μου ξαναθύμισε το όμορφο συναίσθημα της νίκης . Τρώγοντας έρχεται η όρεξη λένε και έτσι κέρδισα και τον επόμενο αγώνα που βρέθηκα στην εκκίνηση έξι ημέρες μετά , το Boucles Dunoises τον πρώτο από τους οχτώ αγώνες που περιλαμβάνει το Challenge Boischaut . Το επίπεδο του αγώνα ήταν αρκετά υψηλό και για να περάσω πρώτος την γραμμή του τερματισμού έπρεπε να αφήσω ο,τι είχα στην τελευταία επίθεση που έκανα με το που περάσαμε το ''Flame Rouge''(σήμα για το τελευταίο χιλιόμετρο) . Είχε προηγηθεί πολύ ''πλάκωμα'' νωρίτερα αφού από το γκρουπ των 15 που είχαμε αποσπαστεί στα πρώτα χιλιόμετρα , είχαμε μείνει μόλις τέσσερις στο τέλος . Αυτή η νίκη μου έδωσε την άσπρη φανέλα του πρωτοπόρου της γενικής βαθμολογίας για να την φορέσω στον επόμενο αγώνα του Challenge . Μαζί με την φανέλα στο βάθρο μου έδωσαν και ένα καλάθι με παραδοσιακά μπισκότα και κρασί της περιοχής που εννοείται ότι έγιναν καπνός στο Πι και Φι (όχι το κρασί εεε :-) ).

   

          Μετά από αυτήν την πολύ καλή εβδομάδα σειρά είχε ένας τριήμερος γύρος με ονομασία 3 Jours de Cherbourg κατηγορίας Elite , πίστευα ότι αν κρατήσω την ίδια κατάσταση φόρμας , θα μπορούσα να κάνω κάτι καλό , βέβαια το επίπεδο του αγώνα ήταν υψηλότερο από αυτούς που είχα κερδίσει . Αυτό ήταν το κίνητρο μου όμως , ήθελα να κερδίσω αγώνα Elite. 

Η πρώτη ημέρα ήταν απόστασης 170km , με πολύ πλάγιο άνεμο στα πρώτα εκατό και με τα τελευταία πενήντα να είναι κυματοειδή με μερικά δύσκολα ανηφοράκια. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να ελέγξω την όρεξη μου και να κάνω υπομονή...... στα πρώτα 100km με τον πλάγιο , ήμουνα συνέχεια μπροστά στο γκρουπ και πρέπει να έκανα τουλάχιστον δέκα επιθέσεις .Όλα αυτά τα πλήρωσα βέβαια στα τελευταία 50km  αφού σε ένα δύσκολο λόφο που έφτανε 17% κλίση , έχασα επαφή από το κυρίως γκρουπ  και τερμάτισα με το Groupetto δέκα λεπτά πίσω από τον πρώτο .Πραγματικά δεν ήμουν ιδιαίτερα απογοητευμένος μετά ,  είδα ότι είχα δύναμη απλά έτρεξα με λάθος τακτική και κατανομή δυνάμεων . Έτσι έβαλα στόχο να κάνω κάτι καλό την επόμενη ημέρα που είχε δύο ετάπ , ένα το πρωί 70km και ένα δύσκολο το απόγευμα απόστασης 80km . Το πρωί πήγαμε σε μαζικό σπριντ στο τερματισμό χωρίς να καταφέρω να πλασαριστώ μέσα στην δεκάδα . Το απόγευμα όμως με το που έδωσε το ελεύθερο ο αλυτάρχης άρχισαν οι επιθέσεις . Ήξερα ότι όλοι θα έχουν συσσωρευμένη κούραση από το πρωί και πίστευα ότι αν αποσπαστώ ίσως κρατηθώ μπροστά μέχρι το τέλος . Ένιωθα καλά και αποσπάστηκα με άλλους δύο δυνατούς αθλητές περίπου 60km πριν τον τερματισμό , στα τελευταία είκοσι μας έπιασαν και άλλοι δύο ενώ το κυρίως γκρουπ ήταν ενάμιση λεπτό πίσω . Όπως είπα όμως η διαδρομή ήταν πολύ απαιτητική και όσο πλησιάζαμε στο τέλος τόσο πιο πολλές επιθέσεις κάναμε μεταξύ μας και τόσο πιο άδειος ένιωθα . Τελικά στο προτελευταίο σπριντ ανάβασης 8km πριν τον τερματισμό δεν μπόρεσα να ακολουθήσω δύο αθλητές που επιτέθηκαν , συνέχισα πίσω τους να πιέζω όσο πιο πολύ μπορούσα αλλά στο τελευταίο σπριντ ανάβασης 3km πριν το τέλος με έπιασε και το κυρίως γκρουπ...... Και πάλι δεν απογοητεύτηκα αφού πραγματικά ευχαριστήθηκα τον αγώνα , έδωσα ο,τι είχα τερμάτισα με κράμπες . Σαν ανταμοιβή κέρδισα την φανέλα του ''μαχητικότερου'' ποδηλάτη για να την φοράω την επόμενη ημέρα , στο τελευταίο ετάπ που βοήθησα όσο μπορούσα τον συναθλητή μου Μarc γιατί ήταν στην πέμπτη θέση της γενικής κατάταξης , μέχρι βέβαια να χάσω επαφή με τους πρώτους εμφανώς χρεωμένος από την προσπάθεια της προηγούμενης ημέρας .

 















               Το τριήμερο αυτό ήταν μια καλή προετοιμασία για τον όγδοο και
 τελευταίο αγώνα του Κυπέλλου Γαλλίας που έγινε δύο εβδομάδες μετά , με ονομασία Paris-Chalette-Vierzon απόστασης 185km και εκκίνηση λίγο πιο πέρα από την πόρτα του διαμερίσματος μου . Η αλήθεια είναι ότι τις ημέρες πριν τον αγώνα δεν ένιωθα πολύ καλά αλλά προσπάθησα να κρατήσω τα μάτια μου στον στόχο και να μην επηρεαστώ ψυχολογικά . Δεν έκανα κάποια μεγάλη προπόνηση πριν από αυτόν γιατί ήθελα να φτάσω όσο το δυνατόν πιο φρέσκος . Αλλά μάλλον αυτό ήταν το λάθος μου γιατί ενώ ένιωθα πολύ καλά στα τελευταία ογδόντα χιλιόμετρα , ξαφνικά στα τελευταία δέκα ''άδειασα'' απότομα και ένιωθα αδύναμος με αποτέλεσμα να μην μπορέσω να σπριντάρω για μια θέση στους πρώτους 30 που παίρνουν βαθμούς . Δυστυχώς κανείς από την ομάδα δεν πήρε βαθμό με αποτέλεσμα η Guidon Chalettois να πέσει στην 16η θέση της τελικής κατάταξης του κυπέλλου Γαλλίας DN1. Η αλήθεια είναι ότι η συνολική εικόνα της ομάδας φέτος δεν ήταν για κάτι καλύτερο.

Το κύπελλο ήταν και ουσιαστικά ο τελευταίος σημαντικός αγώνας της χρονιάς με μόνo έναν ακόμα Elite στο πρόγραμμα που τον τρέξαμε την Κυριακή που μας πέρασε . Έτσι βρήκαμε την ευκαιρία με τον Γιάννη και πήγαμε για ένα διήμερο στο Παρίσι που παρόλο που είναι μόλις 100km δεν είχα πάει πιο πριν , είναι ωραίο να είσαι τουρίστας που και που.... :-)

Τώρα όπως είναι λογικό νιώθω πολύ κουρασμένος ψυχολογικά και κατά συνέπεια και σωματικά ακόμα και η δίωρη προπόνηση μου φαίνεται σαν τετράωρη . Εννοείται πως αγαπάω αυτό που κάνω και το κάνω με πάθος . Αλλά ήταν μια δύσκολη χρονιά με κακή-βιαστική χειμερινή προετοιμασία λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων , που επηρέασε την απόδοση μου τους πρώτους μήνες . Αντικειμενικά όμως μπορώ να πω ότι είχα μια επιτυχημένη σαιζόν , απλά όχι όσο επιτυχημένη ήλπιζα . Δεν είμαι πλεονέκτης αλλά πιστεύω ότι μπορούσε να πάει και καλύτερα , πάντα υπάρχει χώρος για βελτίωση.

Παρόλο που η πολυπόθητες διακοπές είναι κοντά ήδη έχω αρχίσει να σκέφτομαι την προετοιμασία μου για την επόμενη σαιζόν . Για το 2014 μου παρουσιάστηκε μια φοβερή ευκαιρία στην κατάλληλη στιγμή ,  η αλήθεια είναι ότι είχα μόνο δύο επιλογές... ή θα έβρισκα θέση σε μια από τις κορυφαίες ομάδες εδώ ή θα γυρνούσα Ελλάδα . Δεν ήθελα να παραμείνω στην Guidon Chalettois για τρίτη σαιζόν . Οι άνθρωποι της ομάδας με στήριξαν και με βοήθησαν πάρα πολύ αλλά φτάνει ένα σημείο που νιώθεις ότι για να συνεχίσεις να βελτιώνεσαι χρειάζεσαι μια μεγάλη αλλαγή . Πολλοί συναθλητές μου θα αποχωρήσουν καθώς δεν είναι ευχαριστημένοι από τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας φέτος και η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν πολλά μικροπροβλήματα από την αρχή , το κλίμα της ομάδας δεν ήταν καλό κατά την διάρκεια της χρονιάς . Στην Γαλλία ο κάθε αθλητής είναι κάτοχος του δελτίου του και στην μεταγραφική περίοδο είναι ελεύθερος (αντίθετα από την Ελλάδα) να πάει όπου θέλει και τον συμφέρει .

 Του χρόνου θα αγωνίζομαι με την UC Nantes Atlantique , το μέγεθος , η οργάνωση και το καλεντάρι της ομάδας είναι αρκετά για να με ανεβάσουν γεμάτο όρεξη στη σέλα το Νοέμβριο . Η UC Nantes είναι από τις πιο ιστορικές ομάδες στην ερασιτεχνική κατηγορία , μέσα στις πέντε καλύτερες και είμαι πολύ χαρούμενος που με ήθελαν στην ομάδα τους .

  Όπως είπα στην αρχή Τετάρτη Βράδυ θα είμαι στην Αθήνα , όπου θα κάτσω για να συμμετάσχω στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πίστας όμνιουμ αυτό το Σ/Κ . Δεν θα πιέσω τον εαυτό μου για αποτέλεσμα ,θα τρέξω ''pour plaisir'' που λένε οι Γάλλοι , για ευχαρίστηση . Στην συνέχεια θα σταματήσω για τρεις εβδομάδες να ξεκουραστώ καλά για να ξεκινήσω το χτίσιμο της βάσης για την επόμενη πολύ απαιτητική σαιζόν.....
   Σας ευχαριστώ όλους όσους παρακολουθήσατε μέσω αυτού του Blog τις περιπέτειες μου και συγχωρέστε με που δεν το ενημέρωνα πιο συχνά . Τα λέμε σύντομα.
Πάω να φτιάξω βαλίτσες....γυρνάω Σπίτι μου!!!                                                                  
   

Ready for the 2nd half of the season - Tour des Deux-Sevres 2013

      Salut mes amis ! Ξέρω ότι έχω καιρό να ενημερώσω το Blog μου αλλά τώρα είναι η κατάλληλη ώρα να το κάνω αφού έχω πολλά να πω ....
    Aπο την τελευταία φορά που έγραψα έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις μήνες γεμάτοι αγώνες . Σε κάποιους είχα καλή απόδοση και λίγη τύχη και σε άλλους πολύ τύχη και μέτρια απόδοση και σε κάποιους και τα δύο αλλά όπως και να έχει δεν μπορώ παρά να είμαι ευχαριστημένος από τα αποτελέσματα μου μέχρι τώρα....μπορεί να άργησα λίγο αλλά τελικά πέτυχα την πρώτη μου νίκη στα μέσα Μαίου , στο 1ο ετάπ του Tour de Loiret . Η συνέχεια από εκεί και μετά ήταν ανάλογη , με καλή απόδοση στο 5ο κύπελο Γαλλίας (Boucles de la Marne) όπου τερμάτισα 15ος στην γενική κατάταξη , δίνοντας μερικούς βαθμούς στην ομάδα . Το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου έτρεξα μερικά κριτέριουμ σε συνδυασμό με μερικές δύσκολες προπονήσεις , ως προετοιμασία για τον γύρο Tour Nivernais Morvan(TNM) στα μέσα του μήνα , το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Δρόμου και τους Μεσογειακούς Αγώνες στο Mersin της Τουρκίας στο τέλος Ιουνίου . Και οι τρεις ήταν σημαντικές διοργανώσεις για εμένα .

Στο γύρο ΤΝΜ κατάφερα να πάρω την δεύτερη μου νίκη για φέτος και πάλι στην πρώτη ημέρα του γύρου που διεξήχθη κάτω από κακές καιρικές συνθήκες , ιδανικές όμως για ''un guerrier'' ! Παρόλο που η κατάσταση μου ήταν καλή , κάποιες ατυχίες με έριξαν 11ο στην γενική κατάταξη στο τέλος του αγώνα.... παρόλο αυτά γύρισα Ελλάδα γεμάτος αυτοπεποίθηση , έτοιμος για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα .



          Δυστυχώς όμως η αποκατάσταση μου αυτές τις πέντε ημέρες που είχα κενό μέχρι το πρωτάθλημα δεν ήταν καθόλου καλή με αποτέλεσμα να νιώθω πολύ κουρασμένος και ταλαιπωρημένος φτάνοντας στην εκκίνηση του Ατομικού Χρονομέτρου την Παρασκευή . Όπως ήταν λογικό η απόδοση μου ήταν μέτρια και έτσι σημείωσα τον τρίτο καλύτερο χρόνο και αν ο Γ.Μπούγλας δεν είχε μηχανικό πρόβλημα κατά πάσα πιθανότητα θα ήμουν τέταρτος . Απο εκεί και πέρα προσπάθησα να ξεκουραστώ όσο πιο πολύ γίνετε μέχρι τον αγώνα αντοχής την Κυριακή . Η διαδρομή του πρωταθλήματος δεν μπορώ να πω ότι ταίριαζε στα χαρακτηριστικά μου καθώς το βαρύ σωματότυπο μου υστερεί σε ανηφόρες με μεγάλη κλίση όπως αυτή στο πρωτάθλημα . Εγώ πάντως το πάλεψα όσο μπορούσα καθώς ήμουν για παραπάνω από 90km μόνος μου κυνηγώντας τους τρεις που είχαν αποσπαστεί  από τα πρώτα χιλιόμετρα . Τελικά τερμάτισα τέταρτος ....σίγουρα όχι αυτό που ήθελα .

O τερματισμός μου στον αγώνα αντοχής του Π.Π ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Μαρέντο για όλο το κουράγιο που μου έδινε .... φώτο:Ν.Τριανταφύλλου .

Αλλά το πρωτάθλημα είναι σοβαρός αγώνας και όλοι οφείλουν να είναι έτοιμοι . Απλά η μεγάλη διαφορά είναι ότι είναι αλλιώς να οργανώνεις όλη την χρονιά σου με βάση το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και αλλιώς να φτάνεις στο Πρωτάθλημα έχοντας ήδη τρέξει 30 αγώνες από τον Φεβρουάριο που πρέπει να είσαι σε καλή κατάσταση . Είναι πολύ δύσκολο να ελέγξεις την φόρμα σου .
      Το ίδιο βράδυ μπήκα στο αεροπλάνο με προορισμό το Mersin της Τουρκίας μέσω Κωνσταντινούπολης , καθώς την Τρίτη μεσημέρι έπαιρνα εκκίνηση στον αγώνα ατομικής χρονομέτρησης των 17ων Μεσογειακών αγώνων . Το πρόβλημα ήταν ότι πέρασα όλο το βράδυ ξύπνιος μέσα στα αεροδρόμια πηγαίνοντας από Check-In σε Boarding . Τελικά φτάσαμε στο Μεσσογειακό χωριό στις 5 το πρωί ....νομίζω δεν χρειάζεται να σας πώ σε τι κατάσταση βρισκόμουν σωματικά και ψυχολογικά . Πονούσε όλο μου το σώμα και έπρεπε την επόμενη ημέρα να δώσω το 100% μου . Όπως ήταν λογικό και πάλι για άλλο ένα αγώνα η απόδοση μου ήταν μέτρια και τελικά σημείωσα τον 8ο(τελικά 7ο μετά την ακύρωση του 4ου Τούρκου για ντόπινγκ) . Επόμενος αγώνας ήταν αυτός της αντοχής που πραγματικά νομίζω γενικά σαν Εθνική ομάδα ήμασταν πολύ δυνατοί και αν είχαμε συνεννοηθεί-συνεργαστεί λίγο καλύτερα ο Χάρης Καστραντάς θα ήταν πολύ πιο πάνω από την ένατη θέση που πήρε .
Με το που πέρασα την γραμμή τερματισμού ένα πράγμα ήταν στο μυαλό μου ..... οι διακοπές στο σπίτι μου , στα Χανιά . Έτσι έδωσα στον εαυτό μου τέσσερις ημέρες ρεπό μακριά από την σέλα και αξιοποίησα κάθε ημέρα στο μέγιστο αφού έκανα ο,τι δεν είχα κάνει τους προηγούμενους πέντε μήνες....δεν το παράκανα όμως γιατί στις 11 Ιουλίου έπρεπε να επιστρέψω Γαλλία για τον αγώνα Tour des Deux-Sevres κατηγορίας Elite National .
    Ένας συναρπαστικά καλός οργανωτικά γύρος με πολύ κόσμο στους δρόμους , που τον είχα τρέξει και πέρυσι και ήξερα ότι οι διαδρομές ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά μου , αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είχα μεγάλες προσδοκίες αφού ήταν ο πρώτος αγώνας μετά τις διακοπές και απλά ήθελα να ξαναβρώ τον αγωνιστικό ρυθμό και να είμαι έτοιμος για τους επόμενους αγώνες .

       Από αριστερά Marc , Loick , εγώ , Stephane , Seb και Γιάννης πρίν την εκκίνηση της 3ης ημέρας

     Πράγματι στο πρώτο ετάπ απόστασης 163km ένιωθα πολύ μουδιασμένος και υπέφερα αρκετά στα τελευταία χιλιόμετρα παρόλο αυτά βοήθησα τον Marc να κερδίσει το σπρίντ για την τρίτη θέση αφού υπήρχαν δύο αθλητές αποσπασμένοι .
     Η δεύτερη ημέρα του γύρου περιελάμβανε δύο ετάπ , ένα ατομικό χρονόμετρο των 12.4km το πρωί και άλλα 90km το απόγευμα.Το πρωί στο χρονόμετρο ένιωθα ακόμα μουδιασμένος και απλά δεν μπορούσα να βγάλω δύναμη σε μια πολύ απαιτητική κυματοειδής διαδρομή  , έτσι σημείωσα τον 22ο χρόνο . Το απόγευμα όμως απο τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα ένιωθα πολύ καλά και ήμουν αρκετά ενεργητικός σε όλο τον αγώνα . Τελικά ενώ ήμουν πλασαρισμένος πολύ καλά μπαίνοντας στα τελευταία 500m για το τελικό σπριντ , υπήρχαν δύο απανωτές στροφές στα τελευταία μέτρα και ενώ την πρώτη την πέρασα οριακά....η δεύτερη δεν μου χάρισε και πριν το καταλάβω οι τροχοί μου είχαν χάσει επαφή με το έδαφος με συνέπεια να σέρνομαι στην καυτή  άσφαλτο για 20 μέτρα μέχρι να σταματήσω σε ένα πεζούλι....αποτέλεσμα δύο μεγάλα εγκαύματα στο πόδι και ένα στο χέρι . Τυχερός νομίζω μέσα στην ατυχία μου. Τουλάχιστον η ομάδα κέρδισε το ετάπ με τον Marc να περνάει πρώτος την γραμμή και το Stephane που έκανε το Leadout να τερματίζει τέταρτος . Η νίκη ήταν αποτέλεσμα πολύς δουλείας από τον Seb , τον Γιάννη και τον Loick αφού δούλεψαν πολύ στο τέλος για να φέρουν πίσω τους αθλητές που είχαν αποσπαστεί .
     Την τρίτη ημέρα είχαμε 160km στο πρόγραμμα με τα τελευταία 30km να είναι σε ένα απαιτητικό σιρκουί των 9.5km x 3 φορές . Εγώ αποφάσισα να κάνω υπομονή και να περιμένω τα τελευταία χιλιόμετρα μέχρις ότου η ομάδα του πρωτοπόρου στην γενική κατάταξη να χάσει τον έλεγχο του αγώνα . Οι επιθέσεις διαδέχονταν η μία την άλλη και μπαίνοντας στα τελευταία 10km είχε διαλύσει όλο το γκρούπ....και εγώ μαζί....στα τελευταία 5km έδωσα ότι είχα σε ένα κρίσιμο σημείο και βρέθηκα αποσπασμένος σε ένα γκρουπ των 15 αθλητών και παρόλο που είχα πιστέψει ότι μπορώ να κερδίσω ένα μικρό λάθος στο τέλος με άφησε τρίτο στο τελικό σπρίντ .....όχι και άσχημα αλλά πραγματικά έδωσα το 120% για να κρατηθώ μπροστά , δέν μπορούσα να κάνω και αλλιώς αφού τα μηνύματα σας μετά την πτώση της προηγούμενης ημέρας μου έδωσαν Δύναμη!

       Το αποτέλεσμα αυτό μου έδωσε πολύ αυτοπεποίθηση και δίψα για την τέταρτη ημέρα και το τελευταίο ετάπ , διάρκειας 135km γύρω από την πόλη Thouars , με τον αέρα να πνέει δυνατά και ίχνος δάσους κατά την διάρκεια της διαδρομής υπήρχαν πολλά σημεία με πλάγιο άνεμο . Το γκρουπ έσπασε σε κομμάτια πολλές φορές αλλά ξαναγινόταν ένα κυρίως λόγο της δουλειάς από την ομάδα του πρωτοπόρου Ion Pardo από την Ισπανία .

Tα γνωστά echelons στα σημεία με πλάγιο άνεμο

Όλοι στα τελευταία χιλιόμετρα ήταν στα όρια τους και πέντε χιλιόμετρα πριν το τέλος ένα γκρουπ των εφτά αποσπάτε , μέσα σε αυτούς είναι και ο δεύτερος της γενικής κατάταξης που είχε διαφορά μόλις ένα δευτερόλεπτο από τον Ισπανό , που είχε μείνει χωρίς συναθλητές για να τον βοηθήσουν . Περίπου 2,5km πριν τον τερματισμό δοκίμασα να επιτεθώ μαζί με τον συναθλητή μου Loick που έδωσε ο,τι είχε όσο εγώ ήμουν στην ρόδα του , με άφησε στα 400m περίπου πριν το τέλος όπου ξεκίνησα το σπρίντ μου φτάνοντας τους εφτά αποσπασμένους στα τελευταία 150m αλλά εκεί ξεκίνησαν το δικό τους σπρίντ....τελικά τερμάτισα 5ος στο ετάπ .... και μαζί με αυτό έκανα ένα άλμα στην τελική γενική κατάταξη και από 11ος ανέβηκα 5ος!

            http://www.youtube.com/watch?v=clLPhCT-5tI&feature=c4- overview&list=UUZo0DP5O1QYAyv_DuLB5p4w
       To βίντεο απο την τέταρτη και τελευταία ημέρα στο 2':18΄΄ ο τερματισμός ...

                        Oι πρώτοι 15 της τελικής γενικής κατάταξης στο Tour des Deux-Sevres 2013

   Mόνο ευχαριστημένος μπορώ να είμαι από αυτόν τον γύρο αφού όπως είπα στόχος μου ήταν να βρω τον αγωνιστικό μου ρυθμό . Αλλά όπως φάνηκε η ψυχολογική ξεκούραση(σωματική όχι και τόσο :-D) ήταν αυτό που πραγματικά είχα ανάγκη.....
Επόμενος αγώνας αυτό το Σάββατο το GP Crystal Energie που είναι παράλληλα και το 6ο Κυπελο Γαλλίας . Η διαδρομή είναι 195km με αρκετές υψομετρικές δυσκολίες .Στη συνέχεια έχω άλλα δύο μονοήμερα την Δευτέρα και Τρίτη απο 200km το καθένα ..... enjoy the summer !