First part of the season 2017 (France-Greece-Taiwan)

Χρόνος ανάγνωσης:10 λεπτά

Γεία σας φίλοι μου, μετά απο μιά πολύμηνη απουσία αποφάσισα να ξαναγράψω σε αυτό το blog. Θα εξιστορήσω τα γεγονότα του πρώτου μέρους της σαιζόν, μιας σαιζόν περιίπλοκης που μέχρι τώρα μου εχει δώσει μία νίκη και δύο τραυματισμούς.

Για να πάρω τα πράγματα απο την αρχή, φέτος θα αγωνίζομαι με τα χρώματα της RTS-Monton Racing Team μίας Continental ομάδας απο την Ταιβάν με κύριο χορηγό τα ποδήλατα μάρκας RTS και την εταιρία ποδηλατικού ρουχισμού Monton , η ομάδα είναι απο τις γηραιότερες που αγωνίζονται στο Asia Tour με έτος ίδρυσης το 2003. Όταν ακόμα η ποδηλασία ήταν ένα άθλημα των ευρωπαίων, πολλά εχουν αλλάξει απο τότε καθώς η ποδηλασία είναι πολύ δημοφιλής στο Ασιατικό κοινό, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλες καλές ομάδες και εξαιρετικές διοργανώσεις ποδηλατικών αγώνων που ελκύουν αθλητές απο κάθε χώρα του πλανήτη.

Οπότε όταν βρέθηκα στις αρχές Δεκεμβρίου χωρίς ομάδα,
 καθώς μια προσπάθεια για δημιουργία μιας νέας Ελληνοβελγογαλλικής ομάδας ναυάγησε τελευταία στιγμή και όλες οι ευρωπαικές continental ομάδες είχαν κλείσει το ρόστερ τους , δεν είχα αλλη επιλογή απο το να στρεφώ προς την ανατολή.
Σίγουρα το όνειρο και η επιθυμία μου είναι να αγωνιστώ σε κάποιους μεγάλους αγώνες της Ευρώπης αλλά η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να αγωνιστώ σε κάποιους αγώνες στην Ασία.
Από όταν ξεκίνησα τον πρωταθλητισμό παρακολουθώ την καλπάζουσα διάδοση της αγωνιστικής ποδηλασίας στις ασιάτικες χώρες και τα αποτελέσματα των αγώνων εκεί.
 
Η χειμερινή μου προετοιμασία είχε κάποια σκαμπανευάσματα, κυρίος επειδή έχασα τον ενθουσιασμό μου όταν έμεινα χωρίς ομάδα μέσα στο Δεκέμβρη. Μου ήταν δυσκολο να μεινω συγκεντρωμένος στην προπονηση και στην διατροφή μου χωρίς κάποιο μεγάλο κινητρο.
Παρόλο αυτά όταν υπέγραψα το συμβόλαιο μου με την νέα ομάδα ξαναβρήκα την χαμένη μου όρεξη και άρχισα να θέτω στόχους και να σχεδιάζω το πρόγραμμα μου.
Ο πρώτος μεγάλος αγωνας με τα χρώματα της ομαδας ηταν ο γύρος Ταιβάν στα τελη Μαρτίου αλλα δεν ήθελα να μπω στην εκκίνηση ενος τέτοιου αγωνα χωρίς αγωνες στα πόδια μου.

Οπότε ξεκίνησα να τρεχω τους πρώτους αγωνες της σαιζόν 2017 στην Γαλλία, με τα χρώματα του Τάλως Anek Lines, της Ελληνικής ερασιτεχνικής μου ομάδας, σε μια σειρά αγώνων με ονομασία Plages Vendeenes κατηγορίας Elite National, υψηλοτερης ''ερασιτεχνικής'' στην Γαλλία με πολυ ανεβασμενο επιπεδο και με συμμετοχη της επαγγελματικής ομαδας του γαλλικού στρατού. Ιδανικοί για να πάρω ρυθμό και ταχυτητα.

Στον πρώτο αγωνα το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου έτρεξα συντηρητικά , έμεινα μεσα στο γκρουπ να λύσουν τα πόδια απο το ταξίδι, κανοντας οικονομία με σκοπό να είμαι έτοιμος στον δευτερο αγωνα της διοργανωσης 24 ώρες μετά. Τελικα τερματισα 16ος βλέποντας όμως ότι ημουν σε καλη κατάσταση.

Την επόμενη ημερα ο αγωνας διεξάχθηκε σε ενα σιρκουι που είχα ξανατρέξει παλαιότερα, κοντά στην ακτογραμμη του Ατλαντικου και επομένως εκετεθειμένο σε ισχυρούς παγωμένους ανέμους.
Ο ρυθμός του αγώνα ήταν πολυ γρήγορος από την αρχή, όλοι ήταν νευρικοί και υπήρχε μια διαρκής μάχη για πλασάρισμα στην κεφαλή του γκρούπ γιατί ως γνωστόν , όσο δυνατός και να είσαι όταν κάποιες ομάδες ανεβάσουν ρυθμό σε σημείο με πλάγιο ανεμο το γκρουπ θα σπάσει αμέσως σε πολλά κομμάτια και αν είσαι πίσω, είναι αδύνατο να επιστρέψεις μπροστά.

Εγώ είχα την εμπειρία και την δύναμη να μείνω καλά πλασαρισμένος σε όλο τον αγωνα, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμη να δείξω τα χαρτιά μου. Όταν στα τελευταία 40km το γκρουπ των αποσπασμένων έσπασε επιτέθηκα απο το κυρίως γκρούπ και έπιασα τους προπορευόμενους κάνοντας ένα γκρουπ των 9 αθλητών...

Στην συνέχεια αποσπάστηκα με άλλους 3 και πηγαίνοντας πρός τον τερματισμό ένιωθα καλά και είχα εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου. Καθώς η γραμμή πησίαζε καθένας απο εμάς έκανε κάποιες προσπάθειες να επιτεθεί χωρίς αποτέλεσμα, αλλά πριν μπούμε στο τελευταίο χιλιόμετρο είδα μια στιγμή αδράνειας τον αντιπάλων μου και επιτέθηκα με ό,τι είχα τερματίζοντας μόνος μπροστά με κάποια δευτερόλεπτα διαφορά ! Αυτή την νίκη την ήθελα πολύ για να επιβεβαιώσει ότι παρόλα τα μικροπροβλήματα η προετοιμασία μου ήταν σωστή και είχα την φυσική κατάσταση που ήθελα.

Βίντεο του αγώνα εδώ
και εδώ

 Περνώντας την γραμμή του τερματισμού σηκωσα τα χέρια ψηλά και αφιέρωσα αυτην την προσπάθεια στον παππού Πολυχρόνη που είχε φύγει 10 μέρες νωρίτερα, ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για να τον ευχαριστήσω για όλες τις σοκολάτες αμυγδάλου που μου έδινε όταν ήμουν μικρός. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια δεν πέρασα όσο χρόνο θα ήθελα μαζί του καθώς έμενα στην Γαλλία το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Μια μικρή υπενθίμηση ότι η μεγαλύτερη θυσία σε ότι κάνουμε είναι ο χρόνος.
Χρόνος που θα μπορούσαμε να περάσουμε με οικογένεια και αγαπημένα πρόσωπα. Επιβάλεται να τον αξιοποιούμε στο μέγιστο.

Με ανεβασμένο το ηθικό μπήκα στην εκκίνηση του επόμενου αγώνα 4 μέρες αργότερα στις 16 Φεβρουαρίου. Το σιρκουί δεν είχε αξιοσημείωτες υψομετρικές δυσκολίες ούτε σημεία με πλάγιο άνεμο, οπότε όλα οδήγησαν σε τελικό μαζικό σπρίντ για την νίκη. Παρόλο που ήξερα όι δύσκολα θα κερδίσω αποφάσισα να ''χωθώ'' για να πάρω λίγο ταχύτητα και εμπειρία στο στρίμωγμα.
Για κακή μου τύχη όμως έσπασε το σκαράκι του παπουτσιού ενός αθλητή στα τελευταία 100m, πέφτοντας πήρε εμένα και άλλους τέσσερις στην άσφαλτο,το κοντέρ έγραφε 65km/h.
 Εγώ προσγειώθηκα με το αριστερό χέρι και αμέσως κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά στον αγκώνα και στον καρπό.
Η ακτινογραφία έδειξε κάταγμα στην κεφαλή της κερκίδας, στην εσωτερική πλευρά του αγκώνα και οι οδηγίες του γιατρού ήταν να το κρατήσω 15 μέρες δεμένο με περιλαίμιο και να κάνω επανεξέταση πρίν καβαλήσω ποδήλατο μετά απο 3-4 εβδομάδες.
Απο τα ψηλά στα χαμηλά.....

Σίγουρα ένας τετοιος τραυματισμός όταν είσαι σε καλή κατάσταση και πλησιάζεις τους στόχους σου έιναι μεγάλο πλήγμα για την ψυχολογία σου, αλλά μετά απο 2-3 μερες ρεπό, φόρτωσα πείσμα και αποφάσισα ότι δεν θα το αφήσω να σβήσει όλη την φυσική κατάσταση που είχα φτιάξει.
 Για 15 μέρες έκανα μία ωρα εργόμετρο το πρωί και άλλη μία το απόγευμα, προσπαθώντας να κρατήσω το βάρος μου χαμηλά και να ελαχιστοποιήσω τις απώλειες.
Το μεγάλο στοίχημα για εμένα ήταν η συμμετοχή μου στο διεθνή Γύρο Ρόδου στις 10 Μαρτίου, αυτό μου έδινε κίνητρο.
Δεν ήταν εύκολο αλλά κατάφερα να είμαι στην εκκίνηση του πρώτου ετάπ 24 ημέρες μετά απο το ατύχημα, όπου αποσπάστηκα στην αρχή του αγώνα καθώς ήξερα ότι δύσκολα θα κρατιόμουν με το πρώτο γκρούπ στην μεγάλη ανηφόρα του ετάπ. Τελικά ένα μεγάλο γκρούπ μας έπιασε πρίν το ξεκόρφισμα και κρατήθηκα μαζί τους, με τελικό αποτέλεσμα μια 9η θέση, παρά τις υπερβολικά πολλές προσπάθειες που έκανα για να αποσπαστώ, στο κυματοειδές δεύτερο κομμάτι του ετάπ.

 Το ετάπ αυτό το έτρεξα λες και ήταν μονοήμερος αγώνας χωρίς να σκέφτομαι την συνέχεια, ήθελα να τα δώσω όλα, το χρωστούσα στον εαυτό μου μετά απο αυτά που είχα περάσει τις τελευταίες εβδομάδες, τα έδωσα όλα και.....το πλήρωσα τα 2 επόμενα ετάπ όπου στην κυριολεξία ήμουν άδειος και τα σημάδια της απροπονησίας έκαναν την εμφάνιση τους.

Έτσι και αλλιώς το σημαντικότερο ήταν να ξαναβρώ τον αγωνιστικό ρυθμό πρίν αναχωρήσω για την Ταιβάν στις 15 Μαρτίου. Ο γύρος ξεκινούσε στις 26 Mαρτίου αλλά πήγαμε 10 μέρες νωρίτερα γιατί είχαμε συναντήσεις με  τους χορηγούς της ομάδας αλλά κυρίως και για να συνηθήσουμε τα καινούργια μας ποδήλατα (μάρκας RTS ντυμένα με SRAM eTap και τροχούς ΧΕRΟ) και το τροπικό κλίμα όπως και την διαφορά ώρας.

Το πρώτο ετάπ να είναι ένα πολύ γρήγορο και βροχερό κριτέριουμ στο κέντρο της Ταιπέι. Η δουλεία μου ήταν να προσπαθήσω να μπω σε κάποιο ξεκόλλημα αν υπάρχει η ευκαιρία και αν πάμε σε μαζικό σπριντ να οδηγήσω τους δύο Ιταλούς sprinter της ομάδας Paolo Lunardon και Eugenio Bani εώς και τα τελευταία 600 με 500m. Παρόλο που ακολούθησα αρκετές επιθέσεις και έκανα και μερικές η ταχύτητα του γκρούπ δεν άφηνε καμιά ελπίδα για αποσπασμό. Τελικά έκανα αυτό που έπρεπε και ο αγώνας μου τελείωσε στα 600m ο Paolo τερμάτισε 3ος, ο Eugenio 9ος και εγω 19ος γιατι σε μια στροφή σε πλακώστρωτο πριν το τερματισμό έπεσε το μισό γκρούπ και τους πέρασα....
Μια ικανοποιητική αρχή για την ομάδα.

Βίντεο του 1ου ετάπ εδώ

                                  Απο αρίστερα στα δεξιά- Richard, εγώ, Eugenio, Paolo.

                                          Έτοιμοι για το τελικό σπρίντ....
       

Η δεύτερη ημέρα ήταν ελαφρά κυματοειδής στην αρχή και είχε ένα δύσκολο σπρίντ ανάβασης 25χλμ πρίν το τέλος. Με το που μπήκαμε στην ανηφόρα εγινε έκρηξη ρυθμού και το γκρούπ έσπασε σε τρία μέρη με εμένα τον Paolo και τον Richard να μένουμε στο τρίτο, τον Eugenio στο δεύτερο και μόνο τον Κολομβιανό ανηφορίστα μας Mauricio  να είναι στο μπροστά γκρούπ των 20 αθλητών, λογικό καθώς αυτός ήταν που άναψε την πυρκαγιά. Όσο και αν προσπαθήσαμε να επιστρέψουμε μπροστά στα τελευταία 20 ευθειακά χιλιόμετρα δεν τα καταφέραμε καθώς έπεφτε τέρμα γκάζι και στα τρία γκρούπ, έτσι με ότι διαφορά ξεκορφήσαμε το σπριντ ανάβασης, με την ίδια τερματίσαμε.

Το τρίτο και το τέταρτο ετάπ είχαν κάποιες υψομετρικές δυσκολίες στα τελευταία χιλιόμετρα και οι οδηγίες του DS ήταν να προστατεύσουμε τον Κολομβιανό Mauricio καθόλη την διάρκεια του ετάπ έτσι ώστε να μπεί στο κομμάτι με την ανηφόρα στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.Στο τρίτο ετάπ δυστυχως είχε ένα μηχανικό πρόβλημα σε κρίσιμο σημείο και έχασε επαφή με το πρώτο γκρουπάκι στο τελευταίο χιλιόμετρο.

 Στο τέταρτο όμως τον έβλεπα ότι ήταν πεπεισμένος για ρεβάνς. Μπήκαμε όλοι μαζί στην τελευταία ανηφόρα που δέν ηταν τόσο δύσκολη σε κλίση, αλλά έκανε τόσες απανωτές επιθέσεις που το γκρούπ διέλυσε κυριολεκτικά και έφυγε με ένα μικρό γκρουπάκι, πραγματικά εντυπωσιακός. Τελικά πήρε την 6η θέση και μαζί με αυτην και την έκτη στην γενική κατάταξη. Είμαι σίγουρος πως χωρίς το μηχανκό πρόβλημα στο τρίτο ετάπ θα ήταν στο βάθρο της γενικής κατάταξης.

Στο 5ο και τελευταίο ετάπ ήταν απόστασης 200km χωρίς υψομετρικές δυσκολίες.Οι οδηγίες του DS ήταν ο Richard και εγώ να προσπαθήσουμε να μπούμε στους αποσπαμένους της ημέρας και οι 2 Ιταλοί να περιμένουν το τελικό μαζικό σπρίντ.

Όλοι ήξεραν ότι η ομάδα του προτοπώρου θα ήταν δύσκολο να ελέγξει τον αγώνα με μόλις 5 άτομα και υπήρχε μεγάλη πιθανότητα οι αθλητές που θα αποσπούνταν να έμεναν μπροστα μεχρι το τέλος, εφόσον δεν θα απειλούσαν τις πρώτες θέσεις στην γενική κατάταξη.
Όλοι το ήξεραν και σχεδόν όλοι ήθελαν να είναι μέσα στο γκρουπάκι που θα φύγει. Η μέση ταχύτητα τα πρώτα 30 λεπτά αγώνα ήταν 52km/h και καμία επίθεση δεν είχε ευδοκιμήσει.


Εγώ ένιωθα καλά και ήμουν αποφασισμένος να είμαι μέσα στο γκρούπ που θα αποσπαστεί. Περίμενα υπομονετικά και ακολουθούσα μόνο τις επιθέσεις που μου έλεγε το ένστικτο και ξεχώριζε η εμπειρία μου. Μέχρις ενός σημείου όπου είδα την κατάλληλη στιγμή και αποσπάστηκα με άλλους έξι αθλητές διαφόρων ομάδων. Δεν ήταν έυκολο να πάρουμε διαφορά ασφαλείας, το κάψαμε για τουλαχιστον άλλα δέκα χιλιόμετρα έχοντας διαφορά κάτω απο 30 δευτερόλεπτα μέχρις ότου να μας αφήσει το γκρούπ να φύγουμε. Στην συνέχεια πήραμε ένα προβάδισμα άνω των 5 λεπτών αλλά κάπου εκέι ήταν που άρχισαν τα προβλήματα καθώς υπήρχαν δύο αθλητές στο γκρούπ μας που είχαν κάτω απο ενάμιση λεπτό διαφορά απο τον πρωτοπώρο της γενικής και έτσι ήταν σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα μας αφήσουν να παραμείνουμε μπροστά. Έτσι αρχίσαμε της απανωτές επιθέσεις έτσι ώστε να ξανα αποσπαστούμε μόνο όσοι ήμασταν πολύ πίσω στην γενική κατάταξη και είχαμε στην θεωρία μεγαλύτερη ελευθερία.

Περίπου 120km πριν το τέρμα αποσπαστήκα με έναν Αυστραλό και έναν Αμερικανό και κάπου εκεί άρχισε η αποστολή μας. Η διαφορά μας απο το κυρίως γκρούπ διακυμαίνοταν στα 3 λεπτά και γρήγορα καταλάβαμε ότι υπήρχαν ομάδες που δεν ήταν διατεθειμένες να μας αφήσουν μπροστά καθώς ήθελαν να παίξουν την νίκη σε μαζικό σπριντ.
Ώς γνωστόν το κυρίως γκρούπ προτιμάει να πιάσει τους αποσπασμένους όσο πιο κοντά στον τερματισμό γίνεται έτσι ώστε να εκμηδενίσουν την πιθανότητα κόντρα επίθεσεις απο φρέσκους αθλητές. Αυτό εκμεταλευτήκαμε και εμείς και μειώσαμε τον ρυθμό μας όσο πιο πολύ γινόταν με σκοπό να τα δώσουμε όλα στα τελευταία 20χλμ. Στην κυριολεξία κινούμασταν σε ρυθμό προπόνησης και αυτόματα το γκρούπ έκοβε ρυθμό για να μην μας πιάσει όπως είπα πολύ νωρίς.
Το γκρούπ έπαιζε μαζί μας ή εμείς παίζαμε με το γκρούπ δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι είχαμε αφήσει πολύ ενέργεια στο δρόμο και αυτό έκανε το έργο μας πιο δύσκολο. Όσο και να μπλοφάρεις πρέπει να έχεις τα πόδια και την ενέργεια για να μείνεις μπροστά μέχρι το τέλος.


Αλλά ήμασταν αποφασισμένοι να πάμε μέχρι το τέλος, έτσι και αλλίως δεν υπήρχε γυρισμός. Όλα ή τίποτα.Πραγματικά πίστευα ότι υπήρχε ελπίδα αλλά για εμένα το παιχνίδι χάθηκε όταν ο Αμερικανός επιτέθηκε μόνος του 27km πρίν το τέλος, με αποτέλεσμα να χάλάσει η συνεργασία μας. Με κοιτάζει ο Aυστραλός και μου λέει
we stay together eh ?
 -Yes mate
του λέω και μετά απο λίγο πιάνουμε τον αμερικάνο, αμέσως κάνουμε κόντρα επίθεση και φευγουμε οι δύο μας μπροστά , με περίπου 25km δρόμο μπροστά μας και την διαφορά στα 2 λεπτά θύμιζε mission impossible αλλά συνεργαστήκαμε πολύ καλά, μέτρο με μέτρο , χιλιόμετρο με χιλιόμετρο συνεχίζαμε να πιέζουμε ελπίζωντας ότι θα είναι αρκετό.

Μπήκαμε στον τελευταίο γύρο του σιρκουί, δώδεκα ανεμοδαρμένα χιλιόμετρα πρίν το τέλος του ετάπ και είχαμε προβάδισμα 1 λεπτού και 20 δευτερολέπτων. Εφικτό σκέφτηκα συνεχίζοντας να γυρνάω όπως μπορώ τα πετάλια, το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι ο άνεμος δεν ήταν με το μέρος μας και ο ρυθμός του κυρίως γκρούπ ήταν μανιώδης , με το που περάσαμε το σήμα των τελευταίων πέντε χιλιομέτρων ο Aυστραλός  επιτέθηκε και έφυγε μόνος του, εγώ απο την μεριά μου απλά συνεχησα να κάνω πετάλι και μετά απο λίγο ένιωσα το γκρούπ να με καταπίνει , κάτι παραπάνω απο 2km πριν το τέρμα. ενώ τον συνοδοιπόρο μου τον έπιασαν ένα χιλιόμετρο παρακάτω.

    Κάπως έτσι τελείωσε ο γύρος Ταιβάν μου μετά απο 180km στην επίθεση, έχωντας στίψει κάθε σταγόνα δύναμης που είχα, προσπαθώντας κάτι εφικτό υπο άλλες συνθήκες, με οδηγό την ελπίδα και με τελικό έπαθλο την εμπειρία.

Βίντεο του 5ου ετάπ εδώ
και εδώ

Ξέχασα να αναφέρω ότι για μπόνους πήρα και δύο κατάγματα, το ένα στο σκαφοειδές και το άλλο στο αγκιστρωτό οστό που τα έπαθα χτυπόντας τον καρπό μου στο τιμόνι, όταν μπήκα σε μια λακούβα περίπου 100km μακριά απο τον τερματισμό.
Εννοείται ότι συνέχισα έτσι, βαστώντας το τιμόνι κυρίως με δύο δάχτηλα, τον αντίχειρα και τον δείκτη.
Τραυματισμός που ήταν συνέπεια της αποδυνάμωσης των οστών του αριστερού καρπού απ'όταν είχα πέσει στην Γαλλία στις 16 Φεβρουαρίου που ανέφερα στην αρχή.

Ένας δεύτερος τραυματισμός που ακόμα με ταλαιπωρεί, 60 μέρες μετά και που με ανάγκασε να βάλω το χέρι μου σε νάρθηκα για ένα μήνα κάνωντας το πολύ 10-12 ώρες προπόνηση τέμπου την εβδομάδα.
 Ώς αποτέλεσμα έχω χάσει αρκετή φυσική κατάσταση και παρόλλο που είμαι πεπεισμένος ότι θα ξαναβρώ το χαμένο μου επίπεδο, απότι φένεται θα μου πάρει περισσότερο χρόνο απόσο νόμιζα... δύο απανωτοί τραυματισμοί είναι δύσκολο να διαχειριστούν, σωματικά αλλά και ψυχολογικά κυρίως.

Κάθε εμπόδιο για καλό λένε αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ποδηλασία έχει ένα τρόπο να κάνει όλα τα άλλα να μοιάζουν λιγότερο δύσκολα, γιατί διαρκώς βάζω τον ευατό μου σε δύσκολες καταστάσεις.

Στο δεύτερο μισό του Μαίου το πέρασα στην Γαλλία αγωνιζόμενος σε κάποιους ερασιτεχνικούς αγώνες έτσι ώστε να ξαναβρώ σιγά σιγά τον αγωνιστικό ρυθμό, η αποδοσή μου δεν ήταν καλή αλλά θα μπορούσε να ήταν και χειρότερη.
Απλά ελπίζω σιγά σιγά να αρχίσω να βλέπω σημάδια βελτίωσης που θα μου δώσουν ακόμα περισσότερη όρεξη για δουλειά, έτσι ώστε να είμαι έτοιμος για το δέυτερο κομμάτι της χρονιάς με αρχή το Πανελλήνιο πρωτάθλημα δρόμου στο τέλος Ιουνίου και στην συνέχεια το Tour of Qinghai Lake UCI 2.HC στην Κίνα στα μέσα Ιουλίου. Ένα απο τους γύρους που πάντα ονειρευόμουνα να τρέξω.Και που είναι απο τους σημαντικότερους στόχους της χρονιάς για εμένα.
Μετά απο αυτό θα κάνω ένα μικρό διάλειμα μέσα στον Αύγουστο πρίν ξαναεπιστρέψω στην Κίνα, για περισσότερες υποχρεώσεις με την RTS-Monton Racing Team.
Απότι φαίνεται το My Cycling Life in France θα μετονομαστεί σε My Cycling Life in Asia χαχα....

Αυτά απο εμένα προς το παρών, τα λέμε την επόμενη φορά που θα έχω μια αξιόλογη εμπειρία να σας εξιστορήσω.

First part of the Season 2016 (a)

Salut à tous , γεία σας

Έχει φτάσει πλέον Μάιος και νομίζω είναι η περίοδος για μια μικρή ανασκόπηση της αγωνιστικής χρονιάς , που μετράει ήδη πάνω από 3 μήνες .
Χώρισα την ανασκόπηση σε δύο μέρη ελπίζοντας να μην σας κουράσω . Παρακάτω λοιπόν είναι το Α μέρος από το πρώτο τεταρτημόριο της χρονιάς . Μιας χρονιάς που πολύ πιθανό  να είναι η τελευταία μου σε επίπεδο πρωταθλητισμού .

     Η φετινή περιπέτεια ξεκίνησε με ένα εφταήμερο προπονητικό κάμπ στους πρόποδες του μυθικού Mont Ventoux , στην περιοχή της Προβένς(Provence) εφτά ώρες νότια απο την βάση της ομάδας στην Soissons . Το δυσκολότερο απο άποψης κλίσης και διάρκειας βουνό που έχω ανέβει .

 Κύριως στόχος του κάμπ ήταν να γνωριστώ καλύτερα με τα νέα μέλη την ομάδας , έτσι ώστε να αναπτυχθεί ένα πνεύμα συνεργασίας μεταξύ μας .
Προπονητικά  προσπαθήσα να μην κάνω υπερβολές , καθώς ένιωθα ότι ποσοτικά έχω περάσει αρκετές ώρες πάνω στο ποδήλατο κατά την χειμερινή προετοιμασία . Κυρίως εστίασα  την προσοχή μου στην ποιότητα της προπόνησης με κάποια κομμάτια έντασης , έτσι ώστε να είμαι έτοιμος για τους πρώτους αγώνες την χρονιάς . Σε γενικές γραμμές ήμουν ικανοποιημένος από το επίπεδο της φόρμας μου καθώς μέσα τους 3 μήνες χειμερινής προετοιμασίας στα Χανιά , εστίασα στην γενική αντοχή μέχρι τον μήνα Δεκέμβριο και στην συνέχεια ένταξα κάποιες εξειδικευμένες προπονήσεις μέσα στον Ιανουάριο . Η μεγάλη διαφορά είναι ότι για πρώτη φορά δοκίμασα να μην κάνω βάρη κατά την διάρκεια του χειμώνα , καθώς είχα παρατηρήσει ότι έπαιρνα μυικά κιλά εύκολα που δεν μεταφράζονταν σε απόλυτη δύναμη . Ο καιρός όπως αναμένονταν ήταν κάτι παραπάνω από καλός και δεν χρειάστηκε να ανέβω στο πολυαγαπημένο (λέμε τώρα) εργόμετρο ούτε για μια προπόνηση . Βέβαια έχω την υποψία ότι το παράκανα  κάποιες φορές καθώς ήταν εύκολο να παρασυρθείς , δεδομένου της δυναμικής του γκρούπ που βγαίναμε στις προπονήσεις του Σαββατοκύριακου .


Λοιπόν , η αγωνιστική σαιζόν ξεκίνησε στα μεσα Φεβρουαρίου με δύο αγώνες στην δυτική Γαλλία , στην περιοχή Vendee δίπλα στις ανεμοδαρμένες ακτές του Aτλαντικού . Γενικά ένιωθα ότι είχα δύναμη στον πλάγιο άνεμο και ήμουν στο γκρούπ των αποσπαμένων και τις δύο μέρες , για εμένα είναι σημαντικό ψυχολογικά να ξεκινάω καλά την σαιζόν .
Αλλιώς αναρωτιέμαι αν δούλεψα καλά τον χειμώνα και νιώθω ότι είμαι στο κυνήγι της φόρμας για εβδομάδες , μπορεί και μήνες . Η επόμενοι αγώνες ήταν παρόμοια εμπειρία για εμένα , αλλά σε κάποιους με αρκετή ανηφόρα ένιωθα ότι έχω πρόβλημα .

Όπως είπα απο την άποψη δύναμης και αριθμων στο βατόμετρο ήμουν πολύ καλά , αλλά όσον αφορά τον αριθμό στην ζυγαριά είχα ακόμα δρόμο αν ήθελα να φτάσω σε νίκες . Δεν μπορείς να περιμένεις απο το σώμα σου να αποδόσει στο μέγιστο αν δεν έχεις το απαιτούμενο σωματικό βάρος .
 Γενικά τα χαρακτηριστικά μου είναι αυτά του βαρύ αθλητή ''Rouleur'' και δεν πρόκειται ποτέ να ανεβαίνω τα βουνά με τους γνήσιους ανηφορίστες αλλά πρέπει πρώτα να περνάω τις ενδιάμεσες δυσκολίες με το μπροστά γκρούπ για να έχω ευκαιρία να επιτεθώ ή να κερδίσω στο σπρίντ .
Οπότε άρχισα να προσέχω πολύ την διατροφή μου γιατί απλά είναι κρίμα να χαραμίζεται ο κόπος του χειμώνα για μερικά κιλά παραπάνω .

Ο στόχος μου βέβαια δεν ήταν και τόσο δύσκολος , καθώς ο Γαλλο-Ταιλανδός συγκάτοικος και συναθλητής μου στην ομάδα ,  τυχαίνει να είναι ο πιο αδύνατος ποδηλάτης που έχω δεί , ζυγίζοντας μόλις 55 κιλά με 1.83μ ανάστημα . Καταλαβαίνετε ότι στα ντουλάπια και το ψυγείο της κουζίνας μπαίνουν ως επί το πλείστον μόνο υγιεινά και ανεκτά για τον αθλητή προιόντα .  Αφουγκράστηκα τον τρόπο διατροφής του αλλά όχι τις ακραιότητες που εφαρμόζει αυτός για να διατηρήσει ένα τόσο χαμηλό βάρος , απλά άλλαξα λίγο την φιλοσοφία διατροφής και προπόνησης και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν .

Σίγουρα υπέφερα σε κάποιους αγώνες που ακολούθησαν καθώς πήρα εκκίνηση με χαμηλά επίπεδα ενέργειας , αλλά ήταν το τίμημα έτσι ώστε να είμαι έτοιμος όσο τον δυνατόν πιο άμεσα...

                          Μπορεί να έχεις ό,τι χρειάζεται , αλλά θα χρειαστεί ό,τι έχεις....

Η πρώτη νίκη δεν άργησε να έρθει.....

       Ταξιδέψαμε 650km νοτιοδυτικά με προορισμό τον Tour du Canton de St.Ciers ένα διήμερο γύρο κατηγορίας Elite National , μερικά χιλιόμετρα βόρεια απο την πόλη του Bordeaux .
Ένιωθα γεμάτος ενέργεια και ήμουν ευδιάθετος , η ηλιόλουστη ημέρα και ο νότιος άνεμος μου θύμιζε Ελλάδα και όλα ήταν στην θέση τους για μια καλή εμφάνιση , είχα καλό προαίσθημα και ένιωθα μια ευφορία που δεν είχα τις προηγούμενες εβδομάδες .

               
 Στο πρώτο ετάπ υπήρχαν τρία ενδιάμεσα σπρίντ με μπόνους δευτερόλεπτα που θα μπορούσαν να κρίνουν την γενική κατάταξη του γύρου . Μετά και το πρώτο ενδιάμεσο σπρίντ στο 50 km υπήρχε ένα μικρό σπάσιμο στο γκρούπ και έτσι επιτέθηκα , με σκοπό να αποσπαστώ με ένα μικρό γκρούπ .
Δυστυχώς όμως έφυγα ευθεία πάνω σε ένα συντριβάνι στην αμέσως επόμενη στροφή , ευτυχώς ήμουν πολύ τυχερός και χτύπησα μόνο στον γοφό . Σηκώθηκα αμέσως και ξανανέβηκα στο ποδήλατο επιστρέφοντας στο γκρούπ .
 Η δεξιά μανέτα είχε ξεβιδώσει απο την πτώση και έτσι αναγκάστηκα να αλλάξω ποδήλατο , σε ένα κρίσιμο σημείο του αγώνα με πολύ πλάγιο άνεμο και αρκετά λοφάκια που το γκρούπ έσπασε σε τρία μέρη , έτσι βρέθηκα στο τελευταίο καβαλώντας το ποδήλατο ρεζέρβα .

Αρκετά θα μου πείτε για να αποδεχτώ ότι σήμερα δεν είναι η μέρα μου . Αλλά ένιωθα καλά και ήμουν ακόμα αισιόδοξος , το ηθικό μου δεν είχε φθαρθεί , τελικά μετά απο 30-40 χιλιόμετρα φουλ γκάζι το γκρούπ ξαναέγινε ένα και με το που μπήκαμε στο τελικό δύσκολο σιρκουί βρήκα ευκαιρία να ξαναλλάξω ποδήλατο και να πάρω το δικό μου .
Απο εκεί και έπειτα ο μόνος στόχος ήταν η νίκη , η ζεστή ημέρα και το προφίλ της διαδρομής είχε σχηματίσει μόνο ταλαιπωρημένα πρόσωπα μέσα στο γκρούπ και ήξερα ότι πρέπει να ακολουθήσω όσες πιο πολλές επιθέσεις μπορώ , γιατί το γκρούπ δεν θα αργούσε να σπάσει και αν έφευγε ένα μικρό γκρούπ  θα τους έφερνε κάποια ομάδα πίσω .

 Έτσι και έγινε σε ένα σημείο αποσπάστηκα με άλλους 12 αθλητές περίπου 30χλμ απο τον τερματισμό , κρατήσαμε δυνατό ρυθμό μέχρι να πάρουμε μια μικρή διαφορά ασφαλείας , αλλά στην συνέχεια η συνεργασία μας δεν ήταν και η καλύτερη . Όλοι προσπαθούσαν να εξοικονομήσουν ενέργεια για το τέλος και να δουλέψουν όσο το δυνατόν λιγότερο αφού όπως είπα και πρίν είμασταν όλοι στο όριο .
 Ως αποτέλεσμα δυο ομάδες που δεν είχαν αθλητή στους αποσπασμένους δούλεψαν πίσω στο κυρίως γκρούπ και η διαφορά μας μειωνόταν επικίνδυνα , καθώς μπήκαμε στα τελευταία 10km είχαμε πλεονέκτημα αρκετά κάτω απο ένα λεπτό , ενώ εμείς συνεχίζαμε να μαρκαρόμαστε . Περίπου 2km πρίν το τέρμα σε ένα ελαφρά ανηφορικό σημείο κοιτάζω πίσω και βλέπω το γκρούπ σε απόσταση αναπνοής .
Τώρα η ποτέ σκέφτηκα .
Και επιτέθηκα μόνος μου με ό,τι είχα , ξεκόρφησα και συνέχιζα να πιέζω , λίγο κατηφόρα και περνάω το κόκκινο τρίγωνο που σηματοδοτεί το τελευταίο χιλιομέτρο μπαίνωντας στα τελευταία ελαφρά ανηφορικά 700μ . Σε κάθε πεταλιά ένιωθα τα πάντα να καίνε και τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν αλλά συνέχισα να πιέζω , όλα ή.....τίποτα . Μέχρις ότου φτάνω στα τελευταία μέτρα , κοιτάζω πίσω και βλέπω το γκρούπ κοντά αλλά όχι αρκετά κοντά για να μου στερήσει την πρώτη νίκη της χρονιάς.
Διάλεξα ''Τώρα'' και ''Ολα'' όχι ''Ποτέ'' και ''Τίποτα''....

   Την επόμενη ημέρα στο δεύτερο ετάπ προσπαθήσαμε να τρέξουμε έξυπνα με την ομάδα και να μην εκτεθούμε στον αέρα νωρίς , εκτός και αν είναι απόλυτη ανάγκη , καθώς το τελικό σιρκουί ήταν πολύ απαιτητικό και έπρεπε να είμαι όσο το δυνατόν φρέσκος .

Από την εκκίνηση όμως άρχισαν οι επιθέσεις και παρόλο που ένιωθα καλά ήξερα ότι θα έχουμε δύσκολο έργο να ελέγξουμε τον αγώνα καθώς όλοι με μάρκαραν και δεν συνεργάζονταν μαζί μου . Περίπου 50km πριν το τέρμα o Gwen αποσπάστηκε με άλλους 8 αθλητές και η κατάσταση έμοιαζε ιδανική για εμάς καθώς ήταν ο καλύτερα πλασαρισμένος στην γενική και επιπλέον δεν έπρεπε να δουλέψει καθώς είχε εμένα ως ''φανελά'' στο πίσω γκρούπ .
Δυστυχώς όμως στο τελικό σιρκουί ο Gwen λύγισε απο τις επιθέσεις και τερμάτισε 5ος στο εταπ και έπεσε 3ος στην γενική .
Εγώ παρόλο που είχα την αμέριστη συμπαράσταση του συναθλητή μου Camille Thominet στο τελικό σιρκουί , δεν κατάφερα να αποσπαστώ και να επιστρέψω στους αποσπασμένους όπως θα ήταν το ιδανικό σενάριο , έτσι τερμάτισα στο γκρουπάκι που ακολούθησε και έπεσα 10ος στην γενική . Εννοείται πως θα προτιμούσα ένα καλύτερο αποτέλεσμα στην γενική κατάταξη , αλλά λίγη σημασία έχει αφού είχα πάρει την νίκη σε ετάπ που ήθελα και τα παίξαμε όλα με τον Gwen για την γενική αλλά χάσαμε .

Παρά το δεδομένο της φόρμας μου , το επόμενο Σ/Κ δεν πήρα μέρος στο 2ήμερο κύπελλο Γαλλίας , καθώς οι Director Sportif αποφάσισαν να μην με βάλουν σε μια απο τις δύο θέσεις που ήταν διαθέσιμες , παρότι υπήρχε ένα ετάπ Ατ.Χρονόμετρο που ήταν σίγουρο ότι θα πάρω βαθμούς . Ακόμα πίστευα ότι ημουν σε θέση να κερδίσω και κάποιο ετάπ , σίγουρα αυτό το κύπελλο ήταν ο μεγαλύτερος στόχος του Απριλίου και το ότι έτσι ξαφνικά να βρέθηκα εκτός αγώνα ενώ είχα την φόρμα με γέμισε ερωτηματικά .
Ως αποτέλεσμα μου ήταν δύσκολο να βρώ κίνητρο να ανεβώ στο ποδήλατο για δυο - τρείς ημέρες και έτρεξα έναν μικρό αγώνα στο Βέλγιο με πεσμένη ψυχολογία που εγκατέλειψα λόγο μηχανικού προβλήματος . Απο τα ψηλά στα χαμηλά .

 Παρόλο αυτά όμως την αμέσως επόμενη ημέρα επέστρεψα στις σοβαρές προπονήσεις με μια εξάωρη προπόνηση για να βάλω ξανα το σώμα και το μυαλό στην θέση του , στοχεύοντας δύο αγώνες κατηγορίας Elite National το Σαββατοκύριακο που ερχόταν .

Είναι απαραίτητο να θυμίζεις στον εαυτό σου γιατί κάνεις ό,τι κάνεις , γιατί η ρουτίνα πολλές φορές σε αδρανοποιεί . Δεν είναι λίγες οι φορές που λέω στον εαυτό μου ''έχεις δουλέψει , είσαι έτοιμος και είσαι εδώ για να κερδίσεις αγώνες ''.
 Είναι σημαντικό πάνω απ'όλα να το απολαμβάνεις και να το κάνεις γιατί το θέλεις , γιατί βγαίνει απο μέσα σου . Ούτως η άλλος τίποτα δεν δίνει μεγαλύτερη ικανοποίηση απο το να βλέπεις τους κόπους σου να ανταμείβονται .

Η συνέχεια σε λίγες μέρες..... à très bientôt !

Sum Up of the Season 2015

Στο προηγούμενο post σας εξιστόρησα την συμμετοχή μου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα , που ήταν το αποκορύφωμα  τις φετινής αγωνιστικής χρονιάς .

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή , καθώς και αυτή η σαιζόν ήταν μια μεγάλη περιπέτεια .

Το 2015 θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην μνήμη μου , όχι μόνο γιατί κατάφερα να κερδίσω το πρώτο μου πρωτάθλημα δρόμου στην κατηγορία ανδρών , αλλά γιατί βίωσα ένα πολύ ανισόρροπο πρώτο μισό .

Μετά και το τέλος της χειμερινής προετοιμασίας μου στα Χανιά , ένιωθα δυνατός και έτοιμος να ξεκινήσω την σαιζόν αλλά στην συνέχεια βρέθηκα με την ομάδα μου CC Villeneuve St.Germain για μια 10ήμερη προετοιμασία στην βορειοανατολική Ισπανία .
 Εκεί είναι η αλήθεια ότι το παράκανα καθώς ακολούθησα το προπονητικό πρόγραμμα της ομάδας , με την τεράστια διαφορά το ότι εγώ ήμουν ήδη καλά προπονημένος ενώ οι Γάλλοι ήταν φρέσκοι . Με αποτέλεσμα να ξεκινήσω τους αγώνες κουρασμένος , έτσι ήταν λίγο δύσκολο να ξαναβρώ την φρεσκάδα μου για μερικές εβδομάδες .

 Στα τέλη Μαρτίου είχα αρχίσει να βρίσκω την φόρμα μου , κάθε εβδομάδα ένιωθα και καλύτερα και άρχισα να έχω τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα , μέχρις ότου βρεθώ με την Εθνική ομάδα στην εκκίνηση του Γύρου Αζερμπαιτζάν κατηγορίας UCI 2.1 στις αρχές Μαίου .
 H απογοήτευση και το στρες από τον αποκλεισμό μας , μου έκανε μεγάλη ζημιά , αφού το εξωφρενικά ατυχές περιστατικό  , μου στέρησε πολλές ώρες ύπνου σκεπτόμενος τι ακριβώς έγινε και γιατί .
 Στην κυριολεξία σερνόμουν στην προπόνηση για μερικές ημέρες αφού δεν κοιμόμουν καλά και παρόλο που το έβαλα στην άκρη του μυαλού μου και συγκεντρώθηκα μπροστά , η συμμετοχή μου σε δύο ακόμα δύσκολους γύρους στα τέλη Μαίου χειροτέρεψε την κατάσταση αφού ήμουν ήδη κουρασμένος .
 Έτσι απλά πέρασε και ο Μάιος χωρίς κάτι αξιοσημείωτο , περιμένοντας για το πρωινό που θα ξυπνήσω και θα νιώθω φρέσκος .
Στις αρχές Ιουνίου άρχισα να νιώθω καλύτερα και πέτυχα την πρώτη μου νίκη στο GP de Soissons αλλά αμέσως την επόμενη εβδομάδα στο πρόλογο του κυπέλλου Γαλλίας ο μηχανικός δεν είχε σφίξει καλά τον πίσω τροχό με αποτέλεσμα στην πρώτη λακούβα να κουνήσει και να βρίσκει στο τακάκι του φρένου με αποτέλεσμα να τερματίσω τελευταίος....

Παρά την απογοήτευση , η επερχόμενη συμμετοχή μου στους πρώτους Ευρωπαικούς αγώνες στο Baku με κράτησε συγκεντρωμένο . Αλλά και πάλι στο ατομικό χρονόμετρο έπαθα κάτι σαν θερμοπληξία για πρώτη φορά στην ζωή μου , με αποτέλεσμα να χαθεί κάθε ελπίδα για ένα καλό αποτέλεσμα . Ήταν μια τρομακτική εμπειρία , κυριολεκτικά ήμουν στο μηδέν , αλλά και πάλι δεν το έβαλα κάτω .
Πρόσεξα τον εαυτό μου και στην αποκατάσταση μου και συγκεντρώθηκα στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Δρόμου μία εβδομάδα αργότερα .
Για να μην ξεχνιέμαι όμως στο ατομικό χρονόμετρο και ενώ ένιωθα επιτέλους υγιής και δυνατός , η κακή τύχη μου ξαναχτύπησε την πόρτα και είχα σκασμένο ελαστικό στα πρώτα 10km .
 Ήξερα ότι η νίκη θα παιζόταν στα δευτερόλεπτα οπότε έμεινα για άλλη μια φορά στο καναβάτσο . Πιέστηκα αλλά δεν τα έβγαλα όλα από μέσα μου , δεν είναι το ίδιο , άλλο να υποφέρεις και να πονάς για την υπεράσπιση του τίτλου και άλλο για το βάθρο .
Ψυχολογικά είχα πλέον πάθει ανοσία , τίποτα δεν μπορούσε πια να με επηρεάσει , απλά το κατάπια και συνέχισα να έχω πίστη στις δυνάμεις μου .
Με όλα αυτά το τελευταίο δίμηνο , καταλαβαίνετε την λύτρωση που ένιωσα περνώντας πρώτος την γραμμή τερματισμού , δύο ημέρες αργότερα στον δρόμο αντοχής....

     Η εξιλέωση ήρθε την ύστατη στιγμή . Αυτός ο τίτλος που κυνηγούσα για χρόνια χωρίς αποτέλεσμα ήρθε και τα έσβησε όλα . Γιατί όλες αυτές οι δύσκολες στιγμές φάνηκαν να έχουν νόημα , φάνηκαν να αξίζουν .
Όλα αυτά δεν τα γράφω για να με λυπηθείτε , τα γράφω για να καταλάβετε ότι η ποδηλασία δεν είναι γεμάτη λιακάδες και ουράνια τόξα . Δεν έχει σημασία πόσα εμπόδια και πόση κακοτυχία  θα βρεθεί στον δρόμο μας , εμείς πρέπει να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στον εαυτό μας και αργά η γρήγορα οι κόποι και τα πάθη μας θα ανταμειφθούν....

Το να κάνεις ποδήλατο σε επίπεδο πρωταθλητισμού κυρίως αλλά όχι μόνο , είναι σαν να είσαι μαθητής του πόνου . στον πυρήνα της ποδηλασίας έγκειται ο πόνος , σκληρός και πικρός σαν το κουκούτσι μέσα σε ένα ζουμερό ροδάκινο. Δεν έχει σημασία αν σπριντάρεις για ένα Ολυμπιακό μετάλλιο , για κάποια πινακίδα με τους συναθλητές σου ή για έναν κερασμένο καφέ με τα φιλαράκια , αν δεν νιώσεις τον  πόνο , σου λείπει η ουσία του αθλήματος . Χωρίς ευγενή ανταγωνισμό , καμία πρόκληση , χωρίς πρόκληση, δεν υπάρχει βελτίωση .

Όπως είπα και στο προηγούμενο Post , μετά από την νίκη μου στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα δρόμου , συνέχισα να νιώθω καλά , έχοντας καλή φόρμα για πολλές εβδομάδες . Δυστυχώς όμως και πάλι δεν είχα και πολύ τύχη καθώς στον πρώτο μου αγώνα μετά το πρωτάθλημα , στην κλασική Paris-Chauny κατηγορίας UCI 1.2 , είχα δεύτερο σκασμένο ελαστικό 5km πριν τον τερματισμό . Δεν γίνονται αυτά θα σκεφτείτε.

Στην συνέχεια είχα μία έκτη θέση στο κύπελλο Γαλλίας DN1 , που ήταν μείζονος σημασίας για την ομάδα μου στο κυνήγι της παραμονής στην κατηγορία . Μία εβδομάδα αργότερα στο τέλος Ιουλίου πήρα μέρος σε έναν ακόμα αγώνα κατηγορίας UCI 1.2 με ονομασία  GP de Ville Perrenchies , με ένα δύσκολο κομμάτι πλακόστρωτο σε κάθε στροφή , ξανά η τύχη μου γύρισε την πλάτη αφού στο πιο κρίσιμο κομμάτι του αγώνα πριν μπούμε στο πρώτο πλακόστρωτο είχα και πάλι λάστιχο με αποτέλεσμα να μην μπω μέσα στο γκρουπ των 20 που έμειναν αποσπασμένοι μέχρι τον τερματισμό και παρόλο τις πάμπολλες προσπάθειες να τους πιάσω δεν τα κατάφερα .

Εκεί για εμένα , σε αυτούς τους δύο UCI αγώνες είναι που χάθηκαν πολύτιμοι διεθνής βαθμοί , τόσο για εμένα όσο και για την χώρα έτσι ώστε να στείλουμε δύο αθλητές στην Ολυμπιάδα του Ρίο 2016 . Είχα την ψυχοσωματική κατάσταση και την φόρμα για να είμαι στις πρώτες θέσεις και όσοι με ξέρουν , γνωρίζουν ότι όταν λέω κάτι το εννοώ .

Μετά και από αυτή την απογοήτευση , χρειαζόμουν ένα διάλειμμα από τους αγώνες και έτσι κατέβηκα στις Γαλλικές Άλπεις για να ξεφύγει λίγο το μυαλό από την ρουτίνα και να προπονηθώ απολαμβάνοντας το φυσικό κάλος της περιοχής .
 Πέρασα περίπου 3 εβδομάδες ανεβοκατεβαίνοντας κάθε βουνό των βόρειων Άλπεων , ένας πραγματικός παράδεισος για κάθε ποδηλάτη και όχι μόνο .
 Εκεί ήταν όπως είπα νωρίτερα που αποφάσισα να προσπαθήσω να τρέξω στο παγκόσμιο πρωτάθλημα . Το ότι αμέσως μετά την επιστροφή μου κατάφερα να κερδίσω των πρώτο μου αγώνα με την φανέλα του πρωταθλητή Ελλάδος δείχνει πόσο πολύ ενθουσιασμό με πλημμύριζε και μόνο η ιδέα .
Βέβαια είχα δουλέψει πολύ σκληρά τις προηγούμενες εβδομάδες .

Στην συνέχεια συγκεντρώθηκα στην οργάνωση και την συμμετοχή μου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που ανέφερα στο προηγούμενο post .

Η αυλαία της σαιζόν έπεσε με την συμμετοχή μου στο Chrono des Nations ένα ατομικό χρονόμετρο κατηγορίας UCI 1.1 . Παρόλο που είχα προπονηθεί καλά για 2 εβδομάδες με το ποδήλατο χρονομέτρου η διαδρομή κάθε άλλο παρά ευνοική ήταν για εμένα καθώς υπήρχε ελάχιστη ευθεία με πάρα πολλές υψομετρικές δυσκολίες που δεν είναι το φόρτε μου , παρόλα αυτά νομίζω είχα ένα αξιοσέβαστο αποτέλεσμα.

Το πού θα αγωνίζομαι την επόμενη χρονιά θα το ανακοινώσω σε μερικές εβδομάδες . Το σίγουρο είναι ότι δεν θα παραμείνω amateur στην Γαλλία .
Θέλω να πάρω μέρος σε περισσότερους αγώνες UCI στην Ευρώπη με την φανέλα του πρωταθλητή Ελλάδος και αυτό γίνεται μόνον αν ενταχθώ στο ρόστερ κάποιας Continental ομάδας ,έχω μιλήσει με κάποιες αλλά δεν έχω υπογράψει ακόμα τίποτα.

Τώρα πια ήρθε η ώρα για την πολυπόθητη 20ήμερη ξεκούραση , δεν μπορώ να πω ότι τέλειωσα την σαιζόν εξουθενωμένος  , το καταλαβαίνω αφού ακόμα έχω όρεξη για προπόνηση και ανυπομονώ να ξεκινήσω ξανά την χειμερινή προετοιμασία . Πριν από αυτό όμως , το κυριότερο είναι να προσέξω τον εαυτό μου και να ξεκουραστώ ουσιαστικά . Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι ποδηλάτες και ομολογώ το έχω κάνει και εγώ , δίνεις στο σώμα σου 20 ημέρες να ξεκουραστεί και στο τέλος χρειάζεσαι ξεκούραση από......την ξεκούραση . Πολύ λίγο ξενύχτι και ακόμα λιγότερο αλκοόλ γιατί η επόμενη σαιζόν αναμένεται συναρπαστική . Και μην ξεχνάτε ότι έχω μια σημαία να δείξω.....

Αυτή ήταν η περίληψη της σαιζόν 2015

Υπήρχαν ώρες , πολλές , από αυτές που όλα πονάνε και βρίσκεις τον εαυτό σου να κοιτάζει τα δευτερόλεπτα , τα λεπτά τα χιλιόμετρα ακόμα και τα μέτρα να περνάνε αργά , βασανιστικά . Αλλά υπήρχαν ώρες που όλα αυτά ήταν ξεχασμένα και τα πάντα ήταν εντάξει , και όλα τα ένιωθα εκπληκτικά , και ξεχνούσα τον χρόνο , ξεχνούσα το Srm , ξεχνούσα τον πόνο και την κούραση , τα ξεχνούσα όλα εκτός από το τιμόνι στα χέρια , την αίσθηση του υγρού αέρα στο πρόσωπο , έτοιμο να βρέξει και τον ιδρώτα να στάζει από την μύτη , δεν με ένοιαζε που είναι το τέρμα . Ούτε με νοιάζει πλέον .

Πολυχρόνης Τζωρτζάκης

World Championship Richmond 2015

       Έχει περάσει ένας μήνας από το τέλος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος δρόμου και κάθε ημέρα που περνάει μου λείπει όλο και πιο πολύ το συναίσθημα που ένιωθα της ημέρες των αγώνων . Να προετοιμάζεσαι ψυχολογικά και σωματικά να αγωνιστείς απέναντι στους καλύτερους , αυτούς που βλέπεις μέσα από την οθόνη να κατακτούν τους δρόμους της Ιταλίας , της Γαλλίας και της Ισπανίας.

Νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ την πρωτόγνωρη εμπειρία που έζησα , την εμπειρία να αγωνίζεσαι στο παγκόσμιο πρωτάθλημα δρόμου ελίτ , εμπειρία που χαρακτηρίζω ''ζωής'' . Για να τονίσω το μέγεθος και την αξία της .
Για εμένα ήταν κάτι σαν αυτό που λέμε τώρα ή ποτέ , αυτό ήταν το μοναδικό μέρος που ήθελα να βρίσκομαι , στο τελευταίο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου η καρδιά της ποδηλασίας χτυπούσε στο Ρίτσμοντ και νιώθω πολύ τυχερός που βρέθηκα εκεί .

Δεν το είχα στόχο στην αρχή της σαιζόν , κυρίως γιατί το κόστος ταξιδιού στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν μεγάλο και επειδή ήμουν σίγουρος ότι η Ελληνική Ομοσπονδία έχει οικονομικές δυσκολίες . Δεν θα τολμούσα καν να το ζητήσω . Στο κάτω κάτω δεν τους προσφέρω και τίποτα σαν αθλητής γιατί να επενδύσουν δημόσιο χρήμα σε εμένα . Η ιδέα μου μπήκε στα μέσα Αυγούστου και ενώ ήμουν για προετοιμασία στις Γαλλικές Άλπεις .
 Ένιωθα καλά και σκέφτηκα ότι εάν ζητήσω βοήθεια από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα ίσως βρεθούν τα χρήματα μέσω κάποιων χορηγών που θα μπορούσαν να με στηρίξουν . Τελικά τα χρήματα βρέθηκαν μέσω ενός ανθρώπου που πίστεψε σε εμένα και στο πόσο πολύ ήθελα να αντιπροσωπεύσω την Ελλάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα . Οργάνωσε ένα  crowdfunding και μέσω αυτού βρέθηκαν και δύο χορηγοί , η εταιρία George Enterprises και η εταιρία Fleet Complete .

Αλλά εκτός από μερικά έξω-αγωνιστικά προβλήματα , η  μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα ήταν η προετοιμασία για ένα τέτοιο αγώνα . Η γενική φυσική κατάσταση μου ήταν πολύ καλή  , ένιωθα δυνατός , μετά και την νίκη μου στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στο τέλος Ιουνίου , λίγο το κίνητρο που μου έδωσε η φανέλα του πρωταθλητή , λίγο το ότι πρόσεξα τον εαυτό μου παραπάνω , δεν είχε περάσει ούτε ένας αγώνας που να μην νιώθω καλά ή τέλεια στο δρόμο για το Richmond 2015 . Αλλά η διαφορά μεταξύ των αγώνων στην Γαλλία και το Παγκόσμιο πρωτάθλημα είναι τεράστια , κυρίως γιατί οι Γαλλικοί αγώνες έχουν απόσταση από 150 εως το πολύ 200 χιλιόμετρα , με έναν πολύ δυνατό ρυθμό καθ'όλη την διάρκεια τους και επιθέσεις από την αρχή μέχρι το τέλος . Ενώ στο Παγκόσμιο η απόσταση των 260km ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που είχε μάθει να αντέχει το σώμα μου .
 Η διαφορά που είδα στον ρυθμό είναι ότι υπάρχουν στιγμές που είναι πολύ χαλαρές , ο ρυθμός είναι μέτριος σε σημείο που σε κάνει κάποιες φορές να ξεχνιέσαι ότι τρέχεις αγώνα.
 Αλλά υπάρχει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ , εκεί που δεν το περιμένεις γίνεται ''έκρηξη'' και η ταχύτητα εκτοξεύεται , για παράδειγμα κάπου στην μέση του αγώνα , ήμουν σε ευθειακό σημείο , έμοιαζε να φυσάει από παντού και έπεφτε τόσο ''γκάζι'' , που ήμουν έτοιμος να μείνω από την ρόδα του μπροστινού μου.
 Σπρίντ κολλήματος το λέμε οι ποδηλάτες....

Ο πρώτος μου αγώνας ήταν η ατομική χρονομέτρηση των 53,5km . Και αυτή η απόσταση ήταν αρκετά μεγαλύτερη από αυτή που είχα μάθει να τρέχω , αλλά δυστυχώς δεν είχα χρόνο να προετοιμαστώ όπως θα ήθελα , είναι αρκετά δύσκολο να συνδυάσεις τις αγωνιστικές υποχρεώσεις με την ομάδα μου στην Γαλλία , με κάποιες προπονήσεις διάρκειας 6 ωρών για να δουλέψω την αντοχή μου ενόψει του αγώνα δρόμου και τις εξειδικευμένες προπονήσεις για το Ατομικό Χρονόμετρο , οι οποίες χρειάζονται να έχεις την κατάλληλη φρεσκάδα για να βγουν σωστά και να σε βελτιώσουν . Οπότε το έτρεξα καθαρά για την εμπειρία , ελπίζοντας σε μια αξιοσέβαστη εμφάνιση . Τελικά τα 5'47'' που είχα διαφορά  από τον παγκόσμιο πρωταθλητή Vasil Kyrienka  δεν είναι και τόσο άσχημα αν σκεφτείς ότι υπήρχαν πολλοί επαγγελματίες που δεν ήταν και πολύ μακριά μου. Comme si comme ca alors....

Πληροφοριακά μου πήρε δύο μέρες να ξεπιαστώ μετά το χρονόμετρο και να περπατήσω κανονικά , τα έδωσα όλα , δεν υπάρχει ερώτημα .

Τώρα όσον αφορά τον αγώνα δρόμου .
Για εμένα υπήρχαν δύο τακτικές που μπορούσα να ακολουθήσω , η πρώτη ήταν να προσπαθήσω να αποσπαστώ με το πρώτο γκρουπ που θα επιτεθεί , πράγμα αρκετά εύκολο , και να δείξω τα Ελληνικά χρώματα και τον εαυτό μου στον ποδηλατικό κόσμο αφού για 2-3 ώρες οι σχολιαστές μιλάνε για τους αθλητές που είναι αποσπασμένοι .
Η δεύτερη ήταν να κάτσω μέσα στο γκρουπ , κάνοντας οικονομία , προσέχοντας τον εαυτό μου για όσο με κρατήσουν οι δυνάμεις μου . Στο γκρουπ ή αποσπασμένος λοιπόν ?

Ο λόγος που επέλεξα να κάτσω μέσα στο γκρουπ ήταν γιατί πολύ απλά ήθελα να ''ζήσω'' το  Παγκόσμιο Πρωτάθλημα . Και με αυτό εννοώ να βρίσκομαι ανάμεσα στους κορυφαίους ποδηλάτες του κόσμου για όσο τον δυνατόν περισσότερο , με τα μάτια ανοιχτά , παρατηρώντας τους , μαθαίνοντας όσα πιο πολλά μπορώ .
 Είναι τα πράγματα που βλέπεις και που βιώνεις μέσα στο γκρουπ που μετράνε και κάνουν την διαφορά . Να ανέβαινεις το πλακόστρωτο δίπλα στον Peter Sagan , να στρίβεις χύμα δίπλα στον Tom Boonen  ,να κολλάς πίσω απο τον Philippe Gilbert .
 Σε κάποιο άλλο σημείο ενώ ήμουν δίπλα δίπλα με τον Vincenzo Nibali , γυρνάει με κοιτάει από πάνω ως κάτω βλέπει το HELLAS γραμμένο στο πλάι των μοιρών μου , με ξανακοιτάει και λέει ''Hey''με ένα ευγενικό νεύμα ,  ''Hey'' του λέω και χάνεται μέσα στο γκρουπ . La Classe .
Κάπου στην μέση του αγώνα και ενώ ο ρυθμός είχε αρχίσει να ανεβαίνει στριμώχθηκα  λίγο παραπάνω σε μια στροφή πριν το πρώτο πλακόστρωτο , κάνοντας έναν ελαφρά επικίνδυνο ελιγμό για να κερδίσω μερικές θέσεις , με το που βγήκα βλέπω τον Michal Kwiatkowski να με κοιτάζει αγριεμένος και να μου λέει ''What the fuck are you doing ?!?'' , - Oh sorry mate....
Αξία....ανεκτίμητη .

Όλα αυτά δεν τα ζεις άμα αποσπαστείς , καθώς όταν σε πιάσει το κυρίως γκρουπ , δεν έχεις δυνάμεις να αντέξεις τον ρυθμό και χάνεις επαφή κατευθείαν . Χρειάζεται να μείνεις μέσα στο γκρουπ για να σου αποκαλυφθεί σε όλο του το μεγαλείο ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα .

Κάθε φορά που μπαίναμε στα ανηφορικά κομμάτια της διαδρομής ένα κύμα ήχου διαπερνούσε το μυαλό , ο ήχος ήταν τόσο εκκωφαντικός  που κυριολεκτικά δεν σε άφηνε να νιώσεις τον πόνο που νιώθουν τα πόδια .
 Η ενέργεια που ξεχύνονταν στην ατμόσφαιρα δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις , ακόμα και τώρα ανατριχιάζω στην θύμηση του . Κάθε λίγο ξεχώριζα μέσα από το βουητό αυτό που έψαχνα , ''Go Greece !''

Στα αγωνιστικά , η διαδρομή του σιρκουί ήταν πολύ τεχνική , σαν αργός εκτελεστής . Σε έφθειρε αργά και βασανιστικά , κάθε χιλιόμετρο , κάθε στροφή , εως ότου σε άφηνε στεγνό και αδύναμο .

Για εμένα το ποιο δύσκολο σημείο της διαδρομής ήταν η ευθειο-ανηφόρα πριν μπούμε στο πρώτο κομμάτι με το πλακόστρωτο . Εκεί γινόταν όλη η μάχη και όλο το σπρώξιμο για να μπεις όσο το δυνατόν πιο καλά πλασαρισμένος στο στενό πλακόστρωτο , αγκώνες μέσα , ώμοι έξω και 600watts στο πετάλι για να κρατήσεις την θέση σου πίσω από κάποιο τραίνο , 9 Βέλγοι , 9 Πολωνοί , 9 Ιταλοί , 9 Άγγλοι , 9 Γερμανοί , 9 Γάλλοι , 9 Ολλανδοί και......ένας Έλληνας , σαν ανέκδοτο ακούγεται αλλά η αλήθεια είναι ότι ήταν αρκετά δύσκολο να ανεβώ μπροστά στα κρίσιμα σημεία . Οπότε αναγκαστικά έχανα πολύ χρόνο στριμωγμένος , ενώ οι καλά πλασαρισμένοι μπροστά κάλπαζαν ανενόχλητοι . Εκτός από δύναμη ήθελε και πολύ θράσος βέβαια , γιατί κανένας δεν ήταν διατεθειμένος να ''δώσει'' την θέση του σε έναν άγνωστο Έλληνα .
Ωστόσο κάποιες στροφές που κατάφερα να πλασαριστώ μπροστά σε εκείνο το κομμάτι είδα την τεράστια διαφορά στην οικονομία δυνάμεων .

Η αρχή του τέλους ήρθε για εμένα κάπου στο 185 χιλιόμετρο , εκεί  έγινε η πρώτη μεγάλη τούμπα στην αρχή της τελευταίας ανηφόρας , ο δρόμος έκλεισε καθώς είχε μπάρες δεξιά και αριστερά και μπλοκαρίστηκα μαζί με καμιά 15αριά άλλους πίσω από αυτούς που έπεσαν  ,την στιγμή που μπροστά στο γκρουπ έπεφτε φουλ γκάζι , το αποτέλεσμα ήταν να χάσω επαφή μαζί με 8-9 άλλους επαγγελματίες και να μην καταφέρουμε να ξαναπιάσουμε το γκρουπ ποτέ ! Συνεχίσαμε να προσπαθούμε να επιστρέψουμε στο γκρουπ αλλά οι κριτές μας σταμάτησαν μετά από είκοσι χιλιόμετρα καθώς είχαμε χάσει πολύ έδαφος .

Νομίζω ότι χωρίς την τούμπα θα κρατιόμουν στο κυρίως γκρουπ για 2-3 στροφές ακόμα και ίσως να τερμάτιζα , αλλά όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι , από την στιγμή που ήμουν πίσω στο γκρουπ ήταν θέμα χρόνου να συμβεί κάτι τέτοιο .

Όπως και να έχει όμως , το σημαντικό είναι ότι ήμουν εκεί , περήφανος στα γαλανόλευκα , ανάμεσα στην παγκόσμια ελίτ . Με λιγότερη εμπειρία και δύναμη αλλά με περίσσιο θάρρος και πίστη....

Η συμμετοχή μου σε αυτό το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα δεν ήταν αυτοσκοπός , απλά νομίζω ότι ήταν απαραίτητο να βρεθώ εκεί με γενικό απώτερο σκοπό την βελτίωση μου ως αθλητή και ως άνθρωπο.

Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι το καλωσόρισμα από τα μέλη της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας του Richmond ήταν κάτι παραπάνω από θερμό , μας αγκάλιασαν σαν να είμαστε η οικογένεια τους και ξέραμε ότι ήταν εκεί για οτιδήποτε χρειαστούμε .

Το επόμενο post έρχεται  σύντομα με τον απολογισμό της αγωνιστικής σαιζόν 2015....

Ευχαριστώ
Πολυχρόνης

Summer Racing 2014

Salut a tous !

        Καλοκαίρι.....σίγουρα η πιο δύσκολη εποχή του χρόνου για να είσαι ποδηλάτης , πόσο μάλλον Έλληνας ποδηλάτης στην βορειοδυτική Γαλλία.

Όταν όλοι τραγουδάνε Calvin Harris - Summer πίνωντας μπύρες σε κάποιο beach bar απολαμβάνοντας τον ήλιο και τι θάλασσα , εσύ πρέπει να βγείς για μια 3ωρη προπόνηση ντυμένος με μακριά γιατί οι 20 βαθμοί με συνεφιά και αέρα , δεν θυμίζουν σε καμία περίπτωση το καλοκαίρι που μεγάλωσες .

Όμως όπως είπα στο προηγούμενο μπλόγκ , είχα και έχω πολύ όρεξη για αγώνες μέχρι το τέλος της σαιζόν.Είμαι στην Γαλλία για το ποδήλατο και για να θρέψω το πάθος μου για την αγωνιστική ποδηλασία . Όμολογώ ότι μια σπίθα ζήλιας με έκαιγε  κάθε φορά που άνοιγα το Facebook και ήταν γεμάτο απο φωτογραφίες με μαυρισμένους φίλους ξάπλα σε κάποια παραλία τρώγoντας παγωτό.

Αυτό όμως είναι που μπορεί να σε ρίξει ή να σε ανεβάσει , εξαρτάται απο το πώς θα το χειριστείς και πως θα το αφήσεις να επιρεάσει την ψυχολογία σου . Μπορείς να ξυπνάς κάθε πρωί και να ρωτάς τον εαυτό σου τι κάνεις 3000km μακριά απο την Ελλάδα στο ζενίθ του καλοκαιριού.....αλλά εγώ το χρησιμοποίησα ως κίνητρο υπενθυμιζοντας στον εαυτό μου ότι χάνω στιγμές που δεν γυρνάνε πίσω , οπότε πρέπει να κερδίσω άλλες. Κάτι θυσιάζεις οπότε καλό είναι να πάρεις κάτι σε αντάλαγμα ....και αφού έχω την τύχη να είμαι εδώ , ας το κάνω  να μετρήσει.Αυτά σκεφτόμουν.

Μετα και την προηγούμενη ενημέρωση του μπλογκ έχω τρέξει 17 αγωνιστηκες ημέρες μέσα σε δύο μήνες και μπορώ να πω ότι ένιωθα καλά , έχωντας καλή απόδοση σε όλες.

Πιο αναλυτικά ο πρώτος σημαντικος αγώνας γαι εμένα και την ομάδα μου UC Nantes Atlantique ήταν ο 4ήμερος γύρος Tour des Deux Serves (11-14 Ιουλίου), όπου εκεί καταφέραμε να κερδίσουμε την γενική του γύρου την τελευταία ημέρα , στο τελευταίο ετάπ , με τον Mathieu Malbert , ήμουν αποσπασμένος μαζί του σε ένα γκρούπ των 10  με τρείς ομάδες να μας κυνηγάνε απο πίσω , όμως πραγματικά ήμουν σε απίστευτη ημέρα , δουλέψαμε μέχρι τέλους και έτσι καταφέραμε να τρεματίσουμε 35'' μπροστά απο το γκρούπ του μεχρι τότε προτοπώρου και να του πάρουμε την φανέλα καθως ο Mathieu ήταν 2ος στην γενική 18'' πίσω του πριν το τελευταίο ετάπ . Έτσι ο Mathieu στεφθηκε νικητής με τον επίσης συναθλητή μου  Thibault να μένει 4ος και εμένα να ανεβέβω 10ος στην γενική. Μια πολύ δυνατή εμφάνιση απο την ομάδα .

εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο απο το τελευταίο ετάπ του γύρου :Tour des Deux Serves dernier etape

Όλα ή τίποτα καθώς μπήκαμε στην τελευταία στροφή 5km πριν τον τερματισμό, πίσω ο Mathieu με την άσπρη φανέλα του καλύτερου U23....TeamWork.

Την επόμενη εβδομάδα σειρά είχε το 7ο κύπελλο Γαλλίας με ονομασία Trophée des Champions σε μιά διαδρομή που ταίριαζε στα χαρακτηριστικά μου , αλλά παρόλο που ήμουν αρκετά ενεργητικός στο δευτερο μισό του αγώνα , έξι αθλητες αποσπαστηκαν και εμειναν μπροστά μεχρι το τέλος με το κυρίως γκρουπ να πηγαίνει σε μαζικό σπρίντ με τον έταιρο Έλληνα Χάρη Καστραντά να τερματίζει 10ος και εγώ 26ος .

     Εδώ φώτο με τον έταιρο Έλληνα Χάρη Καστραντά στον αγώνα του κυπέλου


Στο Σαββατοκύριακο που ακολούθησε οι ανηφορίστες τις ομάδας έτρεξαν στο Tour de Alsace UCI 2.2 στα βουνά της ανατολικής Γαλλίας και έτσι είχα ένα κενό απο τις αγωνιστικές υποχρεώσεις που το αξιοποίησα στο μέγιστο , καθώς πήγα στο Παρίσι για να παρακολουθήσω απο κοντά το τελευταίο ετάπ του Γυρου Γαλλίας , απλά φοβερή εμπειρία .

Το τριήμερο 2-3-4 Αυγούστου αγωνίστηκα στο Challenge Mayennais με την πρώτη ημέρα να τερματίζω 6ος την δεύτερη 20ος και την τελευταία 9ος παρόλο που ήμουν αποσπασμένος με ένα γκρούπ των 12 και έκανα επίθεση στα τελευταία 1500μ με έπιασαν μόλις 100μ πριν την γραμμή ! Τελικά κατατάχθηκα 5ος στην γενική βαθμολογία της διοργάνωσης....

Tην επόμενη εβδομάδα πήρα μέρος σε δύο κριτέριουμ....

Το πρώτο το Σαββατο 9 Αυγούστου απόστασης 95km (45 x 2.1km) που τερμάτισα 4ος παρόλο που έτρεξα όλο τον αγώνα με ένα πάτημα καθώς ξέχασα την μπαταριά της Di2 σπίτι . Διάλεξα να τρέξω με 53-14 αλλά απότι φάνηκε ένα πάτημα ελαφρύτερο θα ήταν καλύτερο καθώς φυσούσε κόντρα στην μια μεγάλη ευθεία και επίσης τα τελευταία 300μ κάθε στροφής ήταν ανηφορικά .

Το δεύτερο ήταν νυχτερινό , την Δευτέρα 11 Αυγούστου στην πόλη Blain απόστασης 102km (85 x 1.2km) που τερμάτισα 2ος καθώς έπιασα μόνος μου τους δύο αποσπασμένους στην τελευταία στροφή και δεν μου είχε μείνει δύναμη για ένα καλό σπρίντ.

Συνέχεια είχε ένας μικρός αγώνας αντοχής απόστασης 115km την Παρασκευή 15 Αυγούστου , λόγο της ημέρας ήθελα πολύ να κερδίσω αλλά τελικά τερμάτισα 3ος καθώς τα τελευταία χιλιόμετρα αποσπάστηκα μόνος μου απο ένα μικρό γκρούπ αλλά δεν πρόλαβα τους δύο πρώτους που είχαν αποσπαστεί νωρίτερα .

Την επόμενη ημέρα Σάββατο 16 Αυγούστου βρέθηκα στην εκκίνηση ενός ακόμα κριτέριουμ και πάλι όμως τερμάτισα 2ος χάνοντας στο σπρίντ στην κυριολεξία για 1 εκατοστό απο τον ίδιο αθλητή που είχε κερδίσει στην Blain την Δευτέρα .

Καλή η Αυγουστιάτικη καμπάνια μέχρι τώρα , χωρίς νίκη δυστυχώς αλλά με 3 συνεχόμενα βάθρα.
Ωραία τα κριτέριουμ , μαζεύουν πολούς θεατές σε βοηθάνε να κρατήσεις φυσική κατάσταση , σου δείνουν ταχύτητα και τεχνική . Έχουν πολλά χρηματικά πρίμ .
 Αλλά είμαι εδώ για τους μεγάλους αγώνες Elite , αυτοί έχουν το μεγαλύτερο πρεστίζ , το μεγαλύτερο συναγωνισμό και σου δίνουν την μεγαλύτερη ικανοποίηση....

Την Δευτέρα 18 Αυγούστου λοιπόν ήταν η σειρά για έναν απο τους πιο γνωστούς αγώνες ερασιτεχνών στην Βρετάννη με ονομασία ''Circuit des 2 Provinces-Le Pertre'' απόστασης 160km με 200 αθλητες στην εκκίνηση και 6-7 χιλιάδες κόσμο στο δρόμο. Η διαδρομή περιελάμβανε 8 στροφές των 20km χωρίς μεγάλες υψομετρικές δυσκολίες αλλά ήταν συνέχεια κυματοειδής δεν σε άφηνε να ξεκουραστείς πουθενά και στο τέλος όλοι ήταν φθαρμένοι.Απο την αρχή του αγώνα ένα γκρουπ των 20 αποσπάστηκε με την ομάδα μου UC Nantes Atlantique να έχει 3 αθλητές μέσα. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω οικονομία μέσα στο κυρίως γκρούπ και να προστατεύσω τον εαυτό μου απο τον αέρα , καθώς οι άλλες ομάδες προσπαθούσαν να φέρουν πίσω τους αποσπασμένους . Η διαφορά ήταν συνέχεια μεταξύ 30''-1'. Μετά απο πολύ ''κυνήγι'' για 100km , οι ομάδες είχαν διαλύσει και σταμάτησαν την δουλειά μπροστά στο κυρίως γκρούπ . Τότε ήταν που άρχισαν οι κόντρα επιθέσεις ξανά , εγώ ήμουν καλά πλασαρισμένος και έτοιμος , έτσι αποσπάστηκα με ένα γκρούπ των 12....Εννοείται βέβαια δεν δούλεψα καθώς είχα τρείς μπροστά , αλλά και το γκρούπ μπροστά είχε αρχίσει να γίνεται κομμάτια , έτσι τους πιάσαμε σχετικά γρήγορα . Με το που γίναμε ένα μπροστά οι επιθέσεις δεν σταμάτησαν στιγμή καθώς όλοι είμασταν στο όριο νομίζω .

Τελικά σπάσαμε ξανά και μείναμε 13 μπροστά με εμένα τον μόνο αθλητή απο την UC Nantes . Μπήκαμε στα τελευταία 10km και άρχισα να νιώθώ τα πόδια μου βαριά και λίγο άδεια , αλλά κοιτούσα τους άλλους στο πρόσωπο και έβλεπα μόνο κούραση . Τα τελευταία 3km ήταν μια μεγάλη ευθειοανηφόρα με κόντρα αέρα εκεί ήταν που όποιος είχε δύναμη , έκανε την τελευταία προσπάθεια  να αποσπαστεί . Εγώ έμεινα καλά κρυμένος πίσω στο γκρουπάκι και άφησα τους άλλους να κλείσουν τα κενά περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή . Περάσαμε την αψίδα με το Flamme Rouge , είμασταν μέσα στο τελευταίο χιλιόμετρο και επιτέθηκα στα αριστερά , ορθοπέταλο δίνωντας ό,τι έχω , μετά απο τα πρώτα 10'' κοιτάζω πίσω και άλλοι δύο αθλητές είχαν αποσπαστεί με πιάνουν αλλά κανείς δεν ήθελε να τραβήξει τον άλλο στον τερματισμό , αδρανίσαμε και αυτό έδωσε την ευκαιρία στους υπόλοιπους να μας πιάσουν 300μ πριν την γραμμή.Στο σπρίντ τερμάτισα 9ος , λογικό αφού ήμουν άδειος απο την επίθεση.....κρίμα.... αργότερα ο Director Sportif με ρώτησε γιατί επιτέθηκα και δεν περίμενα το σπριντ αφού θεωρητικά ήμουν απο τους πιο δυνατούς μέσα στο γκρουπάκι .

Bίντεο απο τον τερματισμό:Arrivee Le Pertre

 Αλλά έτσι είναι πάντα οι αγώνες , μπορέι να περιμένεις το σπριντ , να μην κερδισεις και να μετανιώνεις που δεν επιτέθηκες νωρίτερα ή να επιτίθεσαι να μην τα καταφέρνεις και να μετανιώνεις που δεν περίμενες το σπριντ.
Αλλά η επίθεση, είναι στο στύλ μου , μου είναι δύσκολο να περιμένω.Όταν βλέπεις την ευκαρία , πρέπει να την παίρνεις !

Τα τελευταία χιλιόμετρα του αγώνα όπως μεταδόθηκαν ζωντανά απο το Directvelo.com

      Στην συνέχεια αγωνίστηκα στον 2ήμερο γύρο Agglo Tour(23-24/8) , με το πρώτο ετάπ το Σαββατο απόστασης 160km  , με την Κυριακή πρωί ένα ατομικό χρονόμετρο 9km και το απόγευμα άλλα 95km σε ένα πολύ απαιτιτικό σιρκουί των 6km x 15 φορές  (2km ευθεία -2km κατηφόρα και 2km ανηφόρα με τερματισμό στην κορυφή).

Την πρώτη ημέρα η διαδρομή ήταν στα μέτρα μου και στα τελευταία 40km αποσπάστηκα με ένα γκρουπ των 15 . Το τελικό σιρκουί , ήταν ευθειακό μέσα στην πόλη και μπήκαμε στο τελευταίο χιλιόμετρο όλοι μαζί για το σπρίντ. Δεν επιτέθηκα αυτή την φορά , λέω θα περιμένω το σπρίντ . Είμουν καλά πλασαρισμένος , πίσω απο αυτόν που τελικά κέρδισε αλλά 500μ πριν την γραμμή έπαθα λάστιχο στον μπροστινό τροχό , απίστευτο έ ? Ούτε εγώ δεν το πίστευα . Δεν γίνονται αυτά....
 Εδώ το βίντεο απο το πρώτο ετάπ  :  Agglo Tour 2014, 1ere Etape

Οι πρώτοι 15 πήραμε τον ίδιο χρόνο τερματισμού οπότε το επόμενο πρωί στο ατομ.χρονόμετρο παρόλο που είχα μέτρια επίδοση , έκανα τον 13ο καλύτερο χρόνο και ανέβηκα 2ος στην γενική κατάταξη .

 Όπως είπα το τελευταίο ετάπ . ήταν πολύ δύσκολο , αγώνας επιβίωσης στην κυριολεξία , η επιθέσεις διαδέχονταν η μία την άλλη και η ομάδα του πρωτοπόρου διάλυσε στα πρώτα 30km εγώ ήμουν συνέχεια πίσω του . Μικρά γκρουπάκια έφευγαν αλλά κανεις δεν υπήρχε για να τους κυνηγήσει . Τελικά πέσαμε 6ος και 7ος αντίστοιχα στην γενική κατάταξη και παρόλο που προσπάθησα να του επιτεθώ στην τελευταία στροφή δεν τα κατάφερα να αποσπαστώ και η αλήθεια είναι ότι ήμουν ευχαριστημένος που τερμάτισα στο ''κυρίως'' γκρουπ αφού δεν ένιωθα και σούπερ. Απο τους 103 αθλητες που ξεκινησαν το τελευταίο ετάπ , 48 τερμάτισαν .

Το Σάββατο που ακολούθησε ήταν η μέρα για έναν απο τους πιο ιστορικούς αγώνες Elite , έναν αγώνα που κάθε Γάλλος στην Βρετάννη θελει να τον κερδίσει , μιλάω για το Grand Prix de Plouay amateurs που γίνεται σχεδόν στο ίδιο σιρκουί με αυτό των επαγγελματιών που τρέχουν την επόμενη ημέρα .

Ο αγώνας ήταν 140km σε ένα σιρκουι των 14km x 10 φορές με την πιο δύσκολη ανηφόρα να είναι 4km πριν τον τερματισμό και τα τελευταία 2km να είναι κατηφορικά. Όπως ήταν λογικό με 180 αθλητές στην εκκίνηση και 10 χιλίαδες θεατές ο ρυθμός ήταν πολύ γρήγορος απο την αρχή , για παράδειγμα βγάλαμε 43km/h μεση ταχύτητα και οι επαγγελματίες είχαν 40km/h με 100km αγώνα παραπάνω αλλά με περισσότερα χιλιομετρα ευθείας ανάμεσα στις δύο δυσκολες ανηφόρες  . Η κύρια διαφορά των  Amateurs με τους Pro είναι ότι οι Αmateurs ξεκινάνε των αγώνα τέρμα , φούλ γκάζι απο την αρχή , επιθέσεις απο την εκκίνηση , συνεχές αλλαγές στην εξέλιξη του αγώνα και στο τέλος είναι μπροστά όποιος είναι πιο δυνατός καθώς όποιος δεν ειναι σε καλή ημέρα έχει μείνει πίσω.Ομολογουμένως οι αγώνας των ερασιτεχνών είναι πολύ πιο θεαματικός για το κοινό απο αυτον των επαγγελματιών που αφήνουν ένα μικρό γκρουπάκι να φυγει στην αρχή το πιάνουν στην τελευταία στροφή και μετά όλα παίζονται στην τελευταία ανηφόρα.

Στα του αγώνα τώρα , μετα απο πολλές επιθέσεις ένα γκρούπ των 17 αποσπάστηκε λίγο πριν τα μέσα του αγώνα χωρίς κανέναν απο την UC Nantes μέσα σε αυτούς , η διαφορά κυμένονταν μεταξυ 25''-45'' μεχρι το τέλος αλλά δεν ειχαμε την δυναμική να τους φέρουμε πίσω καθώς μερικοί συναθλητές μου δεν είναι σε καλή κατάσταση προς το παρόν.Τα τελευταία 30km ήμουν αρκετά δραστήριος και προσπάθησα να αποσπαστώ με κάποιο γκρουπάκι και να πιάσουμε τους μπροστά , δυστυχώς δεν τα κατάφερα και περίμενα το σπρίντ όπου τερμάτισα τέταρτος απο το κυρίως γκρουπ 21ος στον αγώνα δηλαδή.

Το βίντεο του αγώνα: Grand Prix de Plouay Amateurs

                            Ο τερματισμός του κυρίως γκρουπ....

      Αυτά ήταν τα αγωνιστικά νέα του καλοκαιριού . Μέσα στον Σεπτέμβριο έχω 8-9 αγώνες Elite , σίγουρα θα προσπαθήσω  να κερδίσω έναν απο αυτούς .Ελπίζω να μην έχω ατυχίες . Αργότερα τον Οκτώβριο ο τελευταίος αγώνας της σαιζόν , πριν γυρίσω Ελλάδα θα είναι μάλλον το Chrono des Nations κατηγορίας UCI 1.1 ενα χρονομετρο 52km κοντά στην Nantes που τρέχουν αρκετοί εθνικοί πρωταθλητές και επαγγελματίες.
Έχω περιέργια να δώ πόσα λεπτά θα μου ρίξει ο Τονυ Μάρτιν χαχαχα

Όσο για εσάς που κάνατε προπόνηση μέσα στον Άυγουστο , μην ανησυχείτε , να ξέρετε ότι το καλοκαίρι δείνει πάντα την ευκαιρία να ανοίξετε ή να κλείσετε την ψαλίδα διαφοράς δύναμης απο όλους όσους το παράκαναν στις διακοπές .Το τί έκανε ο καθένας μέσα στον Άυγουστο θα φανεί στους αγώνες τον Σεπτέμβριο.


Σήμερα κλείνω 2 μήνες μακριά απο την Ελλάδα και όπως κάθε φορά τα τελευταία 2.5 χρόνια γνωρίζω οτι κάπου εδώ με πιάνει η νοσταλγία και παγματικά μου λείπει το σπίτι μου αφού κάθε φορά που βλέπω αεροπλάνο στον ουρανό , φαντάζομαι ότι είναι το αεροπλάνο που με γυρνάει πίσω.....

Συγνώμη αν σας κούρασα με το μέγεθος της δημοσίευσης.

A bientot
Pol

A Tough Season-National Championships-Thoughts and Words

       

Salut a tous ! Γεία σας !                                                                                                         

          Πάει καιρός που έχω να ενημερώσω το Blog , από τις αρχές Απριλίου , στο διάστημα που μεσολάβησε απλά δεν έβρισκα την διάθεση να γράψω . Δεν είχα και κάτι να πω . Προσπαθούσα και εγώ να καταλάβω τι γίνεται . Γενικά μέσα στον Απρίλιο και τον Μάιο ο παράγοντας τύχη έπαιξε μεγάλο ρόλο στην απόδοση και στα αποτελέσματα που είχα στους αγώνες καθώς είχα δύο αρκετά σοβαρές  πτώσεις  πάνω σε αγώνες  και  μια ίωση στο στομάχι  όλα με 2-3 εβδομάδες κενό μεταξύ τους .Με το που άρχιζα να βρίσκω την φόρμα μου και να νιώθω δυνατός  η τύχη μου γύρναγε την πλάτη και μου έριχνε και μια κλωτσιά να πάω ακόμα πιο χαμηλά . Μετά από κάθε πτώση δεν το έβαζα κάτω  , φρόντιζα να κρατήσω το ηθικό μου ψηλά .

Για παράδειγμα , αναγκάστηκα να κάνω εργόμετρο με πρησμένα γόνατα και ματωμένους αγκώνες , για να μην χάσω φυσική κατάσταση  αλλά με το που έστρωσα και ένιωθα δυνατός , πέρασα δύο μέρες ξάπλα στο κρεβάτι κάνοντας συνεχόμενα Aller-Retour στην τουαλέτα χτυπημένος από γαστρεντερίτιδα και αμέσως μετά έτρεξα αγώνα και έχασα επαφή από το κυρίως γκρούπ στο πρώτο χιλιόμετρο , ναι , στο πρώτο......τερμάτισα όμως , ούτε εγώ δεν ξέρω πως . Εκείνη την ημέρα ανακάλυψα ένα άλλο επίπεδο πόνου . Πραγματικά υπέφερα για τέσσερις συνεχόμενες ώρες νιώθοντας άδειος , καθώς είχα χάσει 2-3 κιλά μέσα σε δύο μέρες . Τερμάτισα όμως ! Το ξαναλέω γιατί είμαι πολύ περήφανος για αυτό.

Από εκεί και πέρα δυσκολεύτηκα αρκετά να επανέλθω , έπρεπε όμως να το κάνω γρήγορα γιατί η ομάδα με χρειαζόταν για το 5ο κύπελλο Γαλλίας . Ομαδικό χρονόμετρο 67km που θεωρητικά είμαι από τους πιο δυνατούς και η βοήθεια μου θα ήταν πολύτιμη . Δυστυχώς η ημέρα του αγώνα έφτασε και δεν ήμουν έτοιμος 100% και έμεινα από την ομάδα λίγο πριν την μέση του αγώνα . Απογοήτευση , της ομάδας προς εμένα αλλά κυρίως εμένα προς τον εαυτό μου. Καθώς η ομάδα τερμάτισε 6η και έχασε σημαντικούς βαθμούς.Σίγουρα όχι αυτό που ήθελα.

Με αυτά και με αυτά έφτασε Ιούνιος και άρχισα ξανά να νιώθω ότι βρίσκω την φόρμα μου . Κέρδισα έναν μικρό αγώνα που όμως είχε μεγάλη σημασία για το ηθικό μου. Επιτέθηκα 2km πριν το τέλος ενώ ήμουν αποσπασμένος με ένα μικρο γκρούπ και τερμάτισα μόνος μου.....

Δύο μέρες μετά τερματισα 5ος σε έναν σημαντικό με υψηλό επίπεδο αγώνα στην Βρετάννη . Αυτό ήταν , επέστρεψα !

      Αφού σωματικά και ψυχολογικά ήμουν καλά , το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να βάλω βραχυπρόθεσμους στόχους και να τους κυνηγήσω. Το πιο κοντινό και σημαντικό ήταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Δρόμου στο τέλος του μήνα !

Πανελλήνιο Πρωτάθλημα

          Σίγουρα όπως κάθε χρόνο το πανελλήνιο πρωτάθλημα δρόμου είναι μια σημαντική διοργάνωση.Όπως για κάθε Έλληνα ποδηλάτη έτσι και για εμένα αποτελούσε στόχο και προσπάθησα να είμαι σε καλή κατάσταση . Αυτήν την φορά αποφάσισα να γυρίσω Ελλάδα δύο εβδομάδες νωρίτερα και όχι μία όπως πέρυσι και πρόπερσι αφενός γιατί είχα να γυρίσω σπίτι μου πέντε μήνες και ήθελα να περάσω περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου και αφετέρου για να δώσω χρόνο στο σώμα μου να ξεκουραστεί και να εγκλιματιστεί στην διαφορά θερμοκρασίας.Καθώς άλλο 20-25 που είχε στην Nantes και άλλο 35-40 βαθμούς που έχει στην Ελλάδα . Η αλήθεια είναι ότι από τις αρχές Ιουνίου ένιωθα σε καλή κατάσταση και κάθε ημέρα που περνούσε ήμουν πιο δυνατός. Και έτσι έφτασα στην Ελλάδα γεμάτος αυτοπεποίθηση. Φυσικά γνώριζα ότι βάση της διαδρομής και βάση στον παράγοντα SpTableware με 6-7 δυνατούς αθλητές στο δυναμικό της  μια ενδεχόμενη νίκη στον αγώνα αντοχής ήταν εξαιρετικά δύσκολη , σχεδόν αδύνατη . Στο ατομικό χρονόμετρο όμως ο καθένας είναι μόνος του και το μόνο που μετράει είναι η δύναμη και η φυσική κατάσταση του καθενός. Ο πιο δυνατός κερδίζει . Ευτυχώς ο κύριος Νίκος Κασιμμάτης που είναι αντιπρόσωπος της Specialized στην Ελλάδα με χορήγησε μαζί με το μαγαζί Planet Cycling στον Πύργο του Παναγιώτη Εξαρχόπουλου το Specialized Shiv . Ένα πραγματικό ''όπλο'' αρκεί βέβαια να έχεις τα σκάγια(πόδια) να πυροβολήσεις . 

        Γενικά φέτος το χρονόμετρο το έχω δουλέψει περισσότερο απο τις άλλες χρονιές καθώς έχω τρέξει τρία ομαδικά χρονόμετρα στην Γαλλία με την ομάδα μου . Για εμένα ήτανε στόχος η φανέλα του πρωταθλητή Ελλάδος στο Ατ. Χρονόμετρο .Τα κατάφερα ! Πάντα πίστευα ότι έχω την ικανότητα να το κάνω . Όπως παρατήρησα μετά για όλους ήταν μια έκπληξη , για κάποιους ευχάριστη και για κάποιους δυσάρεστη .Κανείς δεν πίστευε ότι μπορούσα να κερδίσω . Ούτε καν ο φίλος μου ο Χάρης Καστραντάς καθώς μιλάγαμε το βράδυ πριν τον αγώνα

-Έ εντάξει αν βγάλεις τόσα Watts μέσο όρο είσαι σίγουρα δεύτερος .

-Χάρη , δεν πάω για δεύτερος...

       Το πίστεψα , αν δεν το πιστέψεις δεν μπορείς να το κάνεις , δεν μπορείς να μπεις σε έναν αγώνα χρονομέτρου και να πεις πάω για δεύτερος . Είσαι ήδη χαμένος.

Είχα βιώσει τόσες δύσκολες στιγμές τους προηγούμενους μήνες που αυτά τα 50 λεπτά  του αγώνα μου φάνηκαν παιχνιδάκι . Όπως είπα πιο πάνω είχα υποφέρει για 4 συνεχόμενες ώρες μόνο και μόνο για να τερματίσω .Και τώρα μου προσφέρθηκαν μόλις 50 λεπτά για να κερδίσω ? Εύκολο ! ε ?!?

Ναι πονούσα αλλά αυτός ο πόνος ο σωματικός ,ούτε καν με ακούμπαγε .
     Σε αυτό ήθελα να καταλήξω προηγουμένως , ακόμα και τις πιο δύσκολες ημέρες που πραγματικά είσαι μακριά από τον καλό σου εαυτό και νιώθεις ότι τα πάντα σου έχουν γυρίσει την πλάτη .Δεν πρέπει να τα παρατάς πρέπει να παλέψεις ,  πνευματικά θα γίνεις πιο δυνατός , πιο σκληρός . Και την επόμενη φορά θα πεταλάρεις με την ψυχή.
      

Εδώ με τον Παναγιώτη Μαρεντάκη( Μαρέντο) έναν πραγματικό μέντορα , όχι μόνο για εμένα αλλά και για πολλά παιδιά στα Χανιά και όχι μόνο , ο πρώτος μου προπονητής στον Τάλω την Ελληνική μου ομάδα που ποτέ δεν έπαψε να με στηρίζει .

Το βάθρο των νικητών στο Ατ.Χρονόμετρο αριστερά μου ο Νεόφυτος που τώρα 6-7 χρόνια , από την πρώτη μας χρονιά νέοι κοντραριζόμαστε στο Χρονόμετρο του Πρωταθλήματος. Και δεξιά μου ο σπουδαίος Γιάννης Ταμουρίδης , που έχει καταφέρει τρομερά πράγματα για τα Ελληνικά δεδομένα , των θαύμαζα ως έφηβος και συνεχίζω να το κάνω .

Aγώνας Αντοχής

  Όπως είπα και πριν η φανέλα του πρωταθλητή Ελλάδος στο δρόμο αντοχής  είναι ένα όνειρο και μια μεγάλη τιμή . Και βέβαια ήθελα να την κατακτήσω και βέβαια ήμουν έτοιμος να πολεμήσω για αυτήν. Με ανεβασμένο το ηθικό βρέθηκα στην εκκίνηση έτοιμος να παλέψω κόντρα σε μια ολόκληρη ομάδα με μοναδικό σύμμαχο τον έτερο ''Γάλλο'' και πολύ καλό μου φίλο Χάρη Καστραντά.Ο Χάρης έχει μια πολύ καλή σαιζόν μέχρι τώρα και πραγματικά είχε την δυναμική να κερδίσει το πρωτάθλημα . Δύο όμως κόντρα σε έξι είναι δύσκολη αποστολή .Αφού η Εληνική Ομοσπονδία Ποδηλασίας είχε την φανταστική ιδέα να βάλει ξεχωριστό αγώνα για τους νέους άνδρες , με συνέπεια κάποιοι δυνατοί νέοι αθλητές που θα μπορούσαν να ισσοροπήσουν τον αγώνα , έτρεξαν μόνοι τους .Ήθελα να ήξερα ποιος γνώστης τους συμβουλεύει.Αυτά δεν γίνονται πουθενά.

   Ο αγώνας ξεκίνησε και βρέθηκα αποσπασμένος μαζί με άλλους 5 εκ των οποίων οι τρεις ήταν της SpTableware . Ο Χάρης έμεινε πίσω στο κυρίως γκρουπ μαζί με τους Ταμουρίδη και  Γ. Μπούγλα που ήταν και οι πιο δυνατοί αντίπαλοι . Εγώ ήμουν αρκετά ήρεμος καθώς ένιωθα καλά και πίστευα ότι ίσως να έχω κάποια πιθανότητα να κερδίσω . Τα πράγματα άλλαξαν όμως ραγδαία καθώς ο Γ. Μπούγλας αποσπάστηκε απο το κυρίως γκρουπ και μας έπιασε μαζί με τον Βασίλη Σημαντηράκη . Και ο Χάρης έμεινε πίσω μαζί με τον Ταμουρίδη.  Έτσι βρέθηκα μόνος μου μπροστά με πέντε αθλητές της Sp . τότε κατάλαβα ότι η φανέλα έχει χαθεί .Παρόλο αυτά αποφάσισα να τους κάνω να πασχίσουν για αυτήν , καμία νίκη δεν πρέπει να είναι εύκολη πόσο μάλλον αυτή του Πανελλήνιου πρωταθλήματος .Άρχισαν τις επιθέσεις ο ένας μετά τον άλλο ,προσπάθησα να τις καλύψω όλες και πραγματικά ένιωθα πολύ δυνατός εκείνη την ημέρα αλλά ήταν θέμα χρόνου να λυγίσω , ειδικά σε αυτήν την διαδρομή με την κλίση της ανηφόρας στο 17%.

    Με άδειασαν , θέλω να πιστεύω όχι εύκολα. Όταν τα αδέρφια Μπούγλα επιτέθηκαν στο πιο δύσκολο κομμάτι της ανηφόρας απλά δεν μπορούσα να τους ακολουθήσω φθαρμένος απο τις προηγούμενες επιθέσεις.(Ο Γιωργος και ο Αποστόλης έχουν μια πολύ καλή σαιζόν μέχρι τώρα και ο Γιώργος είναι πολύ μεγάλο ταλέντο που είμαι σίγουρος ότι θα τιμήσει την φανέλα του πρωταθλητή στο εξωτερικό .) Έτσι αποφάσισα να μην τους κυνηγήσω καν και να προσηλωθώ στην διεκδίκηση της 3ης θέσης του βάθρου.Το πρόβλημα ήταν ότι παρόλο που οι αφοί Μπούγλα είχαν πάρει 3 λεπτά προβάδισμα και η διεκδίκηση των 2 πρώτων θέσεων είχε χαθεί για εμένα , οι άλλοι δύο αθλητές της SP(Καράτζιος, Σακελαρίδης-Μαγκούρας) που ήταν μαζί μου δεν ήταν διαθέσιμοι να συνεργαστούν , ακολουθώντας τις οδηγίες του δεύτερου  Dιrector Sportif της SP που μάλλον ήθελε να πάρει και τις 6 πρώτες θέσεις για να μείνει ευχαριστημένος .

 Αυτό που με πείραξε ήταν ότι ένιωσα ότι δεν με σέβεται σαν αθλητή , δεν σεβάστηκε τα χιλιόμετρα και τις θυσίες που έχω κάνει . Αλλά τι ζητάω ? Εδώ δεν σεβάστηκε τους δικούς του αθλητές που ήταν αποσπασμένοι μαζί μου όλο τον αγώνα και δεν τους έδωσε την ευκαιρία να τρέξουν αγώνα και να παλέψουν στα ίσα για το μετάλλιο . Ο ρυθμός μας όπως ήταν λογικό έπεσε πολύ καθώς μαρκαρόμασταν σαν την γάτα με το ποντίκι και αυτό έδωσε την ευκαιρία στον Καστραντά με τον Ταμουρίδη να μας πιάσουν και με μια απευθείας (τιτάνια) επίθεση του Ταμουρίδη να χαθεί και η τρίτη θέση .  Τελικά τερμάτισα 5ος με τον Καστραντά 4ο και τον Καρατζιο 6ο.
 Μετά τον αγώνα ήρθε ο ίδιος DS να μου σφίξει το χέρι και να δώσει συγχαρητήρια για την προσπάθεια μου , λέγοντας μου ότι ''αυτή είναι η ποδηλασία....''
-Αυτή είναι η ποδηλασία?!? Συγνώμη αλλά δεν ξέρεις τι είναι η ποδηλασία , αυτή είναι η ποδηλασία που έχεις μάθει εσύ στα παλιά (κατά τ'άλλα ανθισμένα) χρόνια της Ελληνικής Ποδηλασίας , η μίζερη , της απληστίας και της εκμετάλλευσης , η επί πτωμάτων πατούμενη . Εγώ ξέρω την ποδηλασία της μάχης , του αγώνα , των επιθέσεων και του σεβασμού ! 
Αυτή έχω μάθει στην Γαλλία και μάλλον έχω ξεχάσει(ευτυχώς) την Ελληνική πραγματικότητα .
Χέρι εννοείται πως δεν πήρε .

Καταλαβαίνω ότι κάθε ομάδα κοιτάζει το συμφέρον της , ξέρω ότι το πρωτάθλημα είναι ένας αγώνας ιδιαίτερος . Απλά κάποια πράγματα δεν ήταν σωστά , ίσως η πίκρα της ήττας να με κάνει υπερβολικό.
Φυσικά η Sp είναι η αιτία της όποιας ανύψωσης του επιπέδου των Ελλήνων αθλητών τα τελευταία χρόνια.Kαι έχει προσφέρει πολλά στο άθλημα . Σε καμία περίπτωση δεν κρίνω την δουλειά που έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια . Απλά αυτή είναι η δική μου οπτική γωνία για την ημέρα του πρωταθλήματος. Τι θα άλλαζε δηλαδή αν τους άφηνε να συνεργαστούν μαζί μου και αργότερα αρχίζαμε τις επιθέσεις ο ένας στον άλλο, να τρέχαμε αγώνα δηλαδή και στο τέλος πηγαίναμε στο σπρίντ και έβγαινα 3ος ή 4ος ή 5ος ? Τι θα άλλαζε ? Η φανέλα είναι που μετράει κυρίως και όλοι το ξέρουν αυτό.


 Στα περίεργα να πώ , ότι ενώ ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω το Ατομικό Χρονόμετρο , ο κριτής μου λέει ''πρόσεχε μην μπαίνεις στο αριστερό ρεύμα κυκλοφορίας γιατί ο δρόμος είναι ανοιχτός....'' στην αρχή νόμιζα ότι μου κάνει πλάκα , δεν γίνεται λέω να μην έχουν μεριμνήσει να κάνουν ασφαλές μια  αριστερόστροφη κυκλική διαδρομή 20km στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα . Γίνεται όμως . Πέτυχα 2-3 αγροτικά στο δρόμο , ευτυχώς που είχα μηχανή κριτή μπροστά και τους έκανε στην άκρη.
 Επίσης να αναφέρω ότι ο αγώνας ήταν δίπλα στα Τρίκαλα και όπως είναι λογικό οι Τρικαλινοί αθλητές είχαν ''φαν κλαμπ'' πάνω στον αγώνα ,  σίγουρα είχαν ένα ψυχολογικό αβαντάζ . Και βέβαια είναι ωραίο να έχεις θεατές στον δρόμο και μακάρι να ήταν περισσότεροι , αυτό που δεν ήταν ωραίο όμως είναι να βλέπεις μπροστά στα μάτια σου να σπρώχνουν τους αντιπάλους σου στο 17% , ενώ εσύ παλεύεις να ανεβάσεις την 80kg μάζα σου στην κορυφή . Και δεν έγινε μία φορά , ειδικά στα αδέρφια Μπούγλα (ο Γιώργος έπεσε κιόλας μια ή δύο φορές επειδή κάποιος τον έσπρωξε με τόση δύναμη που έχασε τον έλεγχο του ποδηλάτου). Μην με παρεξηγήσετε δεν υπονομεύω την νίκη τους.Φυσικά και δεν φταίνε οι αθλητές. Ο Γ. Μπούγλας είναι άξιος πρωταθλητής . Το θέμα είναι ότι δεν υπήρχε κάποιος κριτής εκεί για να  απαγορεύσει στους θεατές να ακουμπάνε τους αθλητές.
Απλά δεν είναι ωραίο.Όπως δεν ήταν ωραίο για τους άλλους όταν πριν μερικά χρόνια(2010) πήρα ένα παγούρι από το αμάξι συνοδείας σε κρίσιμο σημείο πάνω στην τελευταία ανηφόρα του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος. Ακόμα μετανιώνω .

Ξέρω ότι ίσως γίνομαι καυστικός και να μην αρέσουν σε όλους αυτά που γράφω αλλά κάποιος πρέπει να τα πει . Γιατί αν κανένας δεν μιλάει , δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.Μην νομίζετε ότι επειδή είμαι στην Γαλλία δεν με νοιάζει τι γίνετε στην Ελλάδα , κάθε άλλο , ο πρώτος που λυπάται εγώ είμαι , όπως στεναχωριέμαι για τα ταλέντα που βλέπω να χάνονται γιατί δεν έχουν την υποστήριξη που πρέπει. Μακάρι να αλλάξουν σιγά σιγά τα πράγματα , αν και δύσκολο το βλέπω , είναι θέμα νοοτροπίας και κουλτούρας , δεν αλλάζει εύκολα .

Τέλος πάντων την υγεία μας να έχουμε, να τρέχουμε κάθε χρόνο στο πρωτάθλημα,ελπίζοντας ότι τα πράγματα αγωνιστικά και οργανωτικά θα είναι καλύτερα .

   Μετά το πρωτάθλημα έδωσα στον εαυτό μου μερικές ημέρες ρεπό μακριά από το ποδήλατο και κοντά στην παραλία.Δεν το παράκανα όμως γιατί η σαιζόν έχει δρόμο ακόμα , υπάρχουν αρκετοί σημαντικοί αγώνες στο καλεντάρι .Με όλα αυτά τα προβλήματα που δεν με άφησαν να χαρώ το πρώτο μισό της χρονιάς , έχω πολύ όρεξη για το δεύτερο. Θέλω να το κάνω να μετρήσει . Ελπίζω ότι θα συνεχίσω να νιώθω δυνατός στους αγώνες . Χωρίς ατυχίες .

   Εδώ με τον νέο πρωταθλητή Γαλλίας ερασιτεχνών στον πρώτο αγώνα μετά την επιστροφή μου.Έχει κλάση η τρικολόρ φανέλα.

Κάπου εδώ θέλω να ευχαριστήσω έναν νέο υποστηρικτή για φέτος την εταιρία συμπληρωμάτων διατροφής ZipVit Sport και την Pharmshop.gr . Ο ιδιοκτήτης Αλέξης Αθανασόπουλος δεν δίστασε ούτε στιγμή όταν του ζήτησα την βοήθεια του.

Τα λέμε
A bientot !